defne yaprağı

Ne çalışacaksam??

2012-01-30T17:15:00.000+02:00

Beni mutlu eden ikinci şey de bu masa işte. Çalışma! masası:)
Kullandığım, sevdiğim şeyleri doldurdum şimdilik. Daha eksik çok tabi. 1-2 raf alıp keçelerimi, kumaşlarımı da koydum mu tamamdır.
Şimdilik kapısının önünden her geçişimde içeri bir göz atıp sırıtıyorum:)

Onun dışında bembeyaz tatile devam ediyoruz...

Altı üstü bir masa, dört sandalye...

2012-01-26T20:56:00.000+02:00

Ama benim için öyle değil işte. 8 yıl, hatta daha fazla belki..Evlendiğimizde alınacak son kalemdi mutfak masası. para bitmiş, biz alamamışız. İlk masamızı abim almıştı sağolsun. Basit birşeydi. Bir süre idare eder yenisini alırız diyorduk. Sandalyemiz bile yoktu hatta, annemin fırfırlı minderler diktiği dört tabure sadece. O tabureleri değiştirdik birkaç yıl sonra. Metal, lila minderli sandalyeler aldık, yine idarelik:)

İlk sene düze çıktık halbuki ama ya ben beğenemedim, ya ne istediğime karar veremedim. Benim mutfak masası artık şehir efsanesi oldu yakın çevremde. Alamadım bir türlü, olmadı.

Ta ki, bu haftaya kadar. En sonunda bu beyaz masa ve almadan önce bir ışık yanar gibi kafamda beliren bu pembe sandalyeleri aldık getirdik eve. Şimdi mutfağa baktıkça nasıl mutlu oluyorum anlatamam. yemek, kahvaltı, hepsi bir zevk oldu benim için. Bu akşam uzun uzun oturduk masada. Yemeği bitirip, bir mum yaktık, fıstık ve şarap eşiliğinde. Böyle kolay, böyle keyif duyabilmek ne güzel.

Kendim için beni çok mutlu eden birşey daha yaptım, ne zamandır hayallerimi süsleyen:)) O da bir sonraki posta...

Tatildeyiz

2012-01-24T21:21:00.000+02:00

Ailecek hem de. Zaman hiç geçmese, tatil hiç bitmese keşke:)
O da sıkar ama değil mi? Ne kadar memnuniyetsiziz böyle:))

Bütün gün evde ne yapılır? Saçma sapan bir sürü aktivite işte. Bu da sözde elmalı tarçınlı pasta:)) Çilekli pastamızdan sonra bizden de bu beklenirdi ama değil mi?

Defne kesti, dizdi, tarçınladı. Sonra afiyetle yedik. Mmmmm miss...

Gece gece

2012-01-21T21:47:00.000+02:00

Gündüz bizi çok çok zorladığında kafamın bir köşesinde yankılanıp duran "bu çocuk bizden daha iyi!! (neye göreyse artık bu iyi) bir aileyi hak ediyor cümlesi, eve geldikten sonra geçirilen keyifli bir iki saatten sonra gücünü yitirdi, duyulmaz oldu sanki. Ama bazen cidden Defne'yi yeterince iyi idare edemediğimizi düşünüyorum. Herkesin söylediği anne/baba olunca daha sakin, daha tahammüllü, daha sabırlı bir insan oldum sözü bize neden hiç uymuyor? Neden biz tam tersini yaşıyoruz diye soruyorum bazen. Bazen her şey çok ama çok zor oluyor...

İlk karnesini aldı Defne dün. Adını hatırlayamadığı çiçekli, açılan pencereden resminin göründüğü ŞEY o. Mutluydu ama, ne işe yaradığını anlayamasa da anne babasının sınıfa kadar çıkmasına vesile olan bir dosya o. Onun için seviyor belki.

Uyumadan tam önce, çok konuştuğu için "sus artık, uyuyacağız" sözümün üzerine, yeni peyda olan özrünü diledi. Bir de "beni seviyor musun" diye ekledi!!! Haydaa! "Tabi ki seviyorum kızım, kızsak da baban da ben de seni her zaman seviyoruz" deyince de "okuldayken de seviyor musunuz peki" dedi içini çeke çeke. Ben o sırada nolur durum daha da zorlaşmadan uyusun diye içimden yalvarırken, dışımda da "tabi ki, her yerde seviyoruz, karnımdayken bile seviyorduk" diyebildim.

Sonra...Uyudu, neyse ki...

Bu fotoğrafa baktıkça huzur doluyorum. Bu postun sonuna iyi gidecek sanki...

Işık ve aydınlanma

2012-01-17T23:26:00.000+02:00

Bu satırları (akademik eğitim vb hariç düşünürsek tabi:)) ben yazdım sandım bir an. Ve sanırım uyandım.
Çok sevdiğin bir uğraşın sana ızdırap vermesini istemiyorsan...
1- Kendini fazla kaptırmayacaksın.
2- Sınırlarını bileceksin.
3- İmkanlarını bileceksin.
4- Üstteki iki maddenin elverdiğince yaptıklarınla mutlu olmaya çalışacaksın.
5- Her halükarda araştırmaktan, okumaktan, sınırları zorlamaktan da zarar gelmez. Denemeye devam edeceksin...

Bu aralar pek sorguluyorum herşeyleri, hayırlısı...

Fotodaki ben, sanırım milattan önce çekilmiş olmalı. 12 küsür yıl yahu!

Halalaiiiidddiiiiiiii

2012-01-16T16:33:00.000+02:00

Cuma yarım gün keyfi. Simit, çay, beyaz peynir, boş ev. Bayılırım...

Cumartesi elektrik kesilmesinden mütevellit kurutulamayan saç, evde pinekleme...

Pazar ailecek çok sevdiğimiz dışarı kahvaltısı ve diz boyu kar, deli bir kar savaşı, sırılsıklam eve dönüş.
Dağlara yakın oturmayı çok seviyorum.

Heidi kulakların çınlasın:))

Aslında çoook başka şeyler varken aklımda böyle neşeli bir yazı çıktı nasıl olduysa...
Bu aralar ne kadar maddeciyiz değil mi? Bana öyle geliyor, kendime de çokça kızıyorum ya, neyse... Ben kendi içimde düşünmeye devam edeyim biraz daha...

Manik-depresif

2012-01-10T22:56:00.001+02:00

Ne acayip gündü. Geceden devam eden şiddetli bir baş ağrısıyla uyanıp, kızımı kocamı yollayıp tekrar yatıp işe 1 saat geç gidip, bir anda baş ağrısının geçmesi ve uzun zamandır hissetmediğim kadar neşeli ve enerjik hissetmemle devam eden sonra ortada bir şey yokken hissiyatın bir anda tepetaklak olmasıyla süren, evde estirdiğim terörle doruk noktasına ulaşan gün, kendimi Defne yatana kadar temizliğe vermemle devam etti. O arada iki tepsi tarçınlı kurabiye, çorba, yemek, salata falan yaptım.

Aaa bir de pazaryerine dönen dolabımı düzenleyip toz aldım. Evdeki sağda solda günlerdir duran yorgan yastık vb. ıvır zıvırı topladım. Yetmedi üstteki ne idüğü belirsiz kelebeği yaptım. Son dakika golü olarak da Defne'nin ilk ve en sevdiğim çorabını çerçeveye soktum

Sanırım artık yatabilirim, huzurla...
İyi geceler dünya.

~~O uzun ilk cümle kesin düşük oldu ya, neyse...~~

Bu da gecenin şarkısı olsun TIKTIK

Elektrik kesilince

2012-01-09T22:44:00.000+02:00

O kadar fırtına vardı ki burada, elektriklerimiz pat diye gidiverdi. Defne evdeki pilli fenerleri gözümüze sokup bizi kör etmeye çalışırken ben mumlu fenerlerimi yaktım. Sonra Defne çok sevdi onları, sapları ısınana kadar evde gezdirdi. Uyku saati geldi, kitap isterim diye tutturdu. Mecburen mum ışığında kitap okuduk, o titrek alevin aydınlığında uykuya dalışının izledim.

~~O arada ama aklımda hep buzluktaki nevaleler. Ya sabaha kadar gelmezse!! Barbunyalarım, domateslerim var.. :))~~

Defne uyudu, biz salona geçip battaniyeyi üzerimize çekip müzik eşliğinde birşeyler içelim demiştik ki elektrik geldi.

Önünde saygıyla eğiliyoruz Thomas Edison:)

My Owl Barn

2012-01-05T16:54:00.000+02:00

Takvimi burada hazırlayıp indirmiştim. Ne zamandır basılmayı bekliyordu. Akibeti geçen yılki gibi olmasın, bütün bir yıl bilgisayarda beklemesin diye azmettim ve yeni yılın ilk haftası bitmeden hazır ettim takvimi.

Baykuşlarla ilgili hiçbir zaman özel duygularım olmadı benim. Ne uğursuz bulurdum, ne sevimli. Ama internette öyle güzel illüstrasyonlar görüyor ki insan, daha önce önemsemediği şeyleri bile sevebiliyor. Kalp bile seviyorum artık ya, çok acayip:)

Bakıp mutlu olunacak birkaç şey daha işte, iki satırlık postun özeti.

Boynumun tutulmasına sebep sensin Waldorf

2012-01-03T15:51:00.000+02:00

Neymiş Defne'nin bebeğine kazak örecekmişim. Bir günde bitirebilecekmişim gibi delicesine örersem, ertesi gün böyle robot gibi gezerim tabi.
Çok fena tutuldu, bildiğiniz gibi değil, kıpırdatamıyorum resmen.

Bebeğimiz de bu. Canım Dilekcim çooook güzel Waldorf bebekleri yapıyor. Bir tane de Defne'ye yapmış ve Türkiye'ye taşımış onu bize yollayabilmek için. Ne kadar mutlu oldum anlatmam zor. Defne ise bebeğe bayıldı. Sarılmalar, öpmeler... Yok ama o kazak bitecek, ilmek ilmek de olsa öreceğim, bitireceğim.

Alternatif Eğitim Felsefesi: Waldorf

İyi Seneler

2011-12-31T12:18:00.000+02:00

Kokinalar da tamam

2011-12-30T12:00:00.000+02:00

Bu da yılın son craftı olsun. Bir heves başlayıp zor geldiği için söylenip söylenip bıraktığım, yardım edecek bir çift el bulunca tamamlamaya karar verdiğim, bitince de pek sevdiğim bir minik yılbaşı ağacı oldu.

Bu hafta güzel geçti geçiyor. Koşturmaca, gezme tozma, ufak tefek ıvır zıvır alışverişi, beklenen bir yılbaşı gecesi...

Herkese iyi yıllar şimdiden...

Mutlu etmek ne kolay diyeceğim olmayacak

2011-12-28T12:31:00.000+02:00

Bu kadar anlamlı bir hediyeyi el emeğiyle yapmak, özenli, zarif, açmaya kıyamayacağım bir paketin içine koymak, dahası düşünmek, önemsemek, sevmek kolay değil çünkü. Emek, çaba gerektiriyor bence.
Tatlı civciklerin tatlı annesi, canım benim, beni nasıl mutlu ettin bilemezsin. O yayık gülümseme hala dudaklarımda:)

Yılbaşına da çok az kaldı. Bu sene yeni yıl havasına zor girdim ama güzel girdim. Keşke biraz daha sürse...

Kuzumun ilk okul sergisinden. Defne'nin şirin evi:)
Adı yazan eserleri yaptığını kabul etmedi bir türlü. Bir hafta okula ara verince unuttu belki. Şimdi çok daha iyi, okula da başladı tekrar.
Son olarak, 2012'den en çok sağlık diliyorum. Hepimiz için.

Defne 2012

2011-12-26T19:25:00.001+02:00

Çoook eski internet ve blogger dostum, nurti arkadaşım, komik, becerikli, neşeli, iceberg kılıklı, daha ne marifetleri var diye düşündürten çok sevgili Esra'nın bana, bize hediyesi bu takvim.
Her sayfasına her ayrıntısına bayıldık biz. 12 ay duvarımızı süsleyecek, ne güzel...

Siz de çocuğunuzun resimleriyle süslü böyle bir takvim, defter ya da kolaj çalışması istiyorsanız, Esra'nın çekilişine mutlaka katılın. TIKTIK

Kurabiye abla...

2011-12-22T23:49:00.000+02:00

İlk başladığım kurabiye kızları, "ben bu kurabiye ablayı yırtacağım" diye parçaladı Defne. Hastalığında melek gibiyken, iyileşme sürecinde huysuzluk tavan yaptı tabi. Ama ben yılmadım, iki kurabiye abla daha yaptım o uyurken. İki diktim, bir koşturdum öksürdükçe ama iyi de geldi aslında, rahatlattı beni biraz.

Haftasonunu hiç bu kadar hasretle beklememiştim desem...
Az kaldı, bir güncük.
Ailecek çok çok dinlenmeyi umduğumuz bir haftasonu diliyorum sadece.

Başlıksız

2011-12-19T20:11:00.000+02:00

Topkekler de çok güzel olmuştu. Bakmayın ekmek gibi durduğuna. Bol tarçınlı, her lokmada ağıza gelecek kadar çok cevizli. İlk yerli malı haftası kutlama maması olacaktı kızımın, kısmet değilmiş. Perşembeden beri hasta Defne. O günden beri evdeyiz. Başta çok kötü değilken dün ve bugün, günün her anını öksürerek geçirmeye başladı. İlk doktor sonuç vermeyince tekrar gittik. Buhar, ilaç, kan, röntgen, alerji vs vs. Nahoş hadiseler. Bugünümüzü aramayalım, bunlar gelip geçici diyorum ama bu sefer cidden ama cidden bütün yaşam enerjimin çekildiğini hissettim. Ateş falan mesele değil artık diyorum, o daha başedilebilir sanki ama bu öksürük denen meret yok mu, insanı fena çaresiz bırakıyor. Ne yapsan kar etmiyor, canı isteyince geliyor, beğendiği ilacı bulursa kabul edip gidiyor. O arada belki yavrudan çok başında çaresizlikle bekleyen anneyi tüketiyor.

Oysa ben bu çifte kavrulmuş ve hatta azıcık yanmış kurabiye adamlardan bahsedecektim size. Pişirmekten daha kolay geliyor desem?

2 de kızkardeş biçtim onlara, bugün kuzum azıcık uyuyabilirse dikeceğim. Belki birer tanesini çok sevilecekleri bir yere uğurlarım, kim bilir?

2011'in en güzel anları...

2011-12-15T20:37:00.000+02:00

Seçebildiğim kadarıyla tabi.

Siz de seçmek istemez misiniz? Yaparsanız yorumlara bir link verin biz de görelim:)

12.12

2011-12-13T15:52:00.000+02:00

Blogdaki 3. 12.12 yazısı olmalı bu. Tam de 33. yaşıma denk geldi:)
Kapıyı açtığımda karşıma doğumgünü şarkısı ve koca bir buketle çıkan Defne, frambuazlı pasta, bir şişe pembe. Başka ne isterim:)
Puantiyeli takıma da hayır demem tabi. Teşekkürler anne:)

yeniyılyeniyılyeniyılyeniyıl herkese mutlu olsun değil mi?

2011-12-10T20:59:00.000+02:00

Dur Defne!
Yapma dedim Defne!
Bırak onu diyorum sana!
Sürme pis ellerini duvarlara!
Ellerini yıka!
Hadi!!!
Çabuk ama!!

Bazen kendimi gerçekten çok itici buluyorum!!
Ve Defne'yi de çok zor...

Biz böyle davrandıkça mı huysuzlaşıyor, yoksa onun yaptıkları üst üste geliyor da biz mi tahammül edememeye başlıyoruz bilemiyorum ama bu ara sıklıkla böyleyiz:(

Yeni yıl havasına da böyle girdik işte...

Robotları sever misiniz?

2011-12-07T20:30:00.000+02:00

Sanırım duyurusunu yaptığım ilk ve tek çekiliş bu. Aslında yapmasa mıydım? Ne kadar az kişi katılırsa şansım o kadar artardı:))

Şaka bir yana, Nihan'ı ayrı, blogunu ayrı, çizimlerini, robotlarını, inceliğini, zarifliğini ayrı seviyorum.
Çok cici iki yastık, yeni çıkan kitapları, bir de çizimi yeni sahiplerini bekliyor.
Noluuuur ama bana çıksın nooooolur....
Katılmak için Robots Doodles and Orange Bubbles

Nerde o eski Kasımlar...

2011-12-05T22:59:00.000+02:00

Geçen sene tam 28 Kasım'da ağacımızı kurmuş, yeni yılı sabırsızlıkla bekliyorduk. Bu sene nereye kaçtı o heves? Ağacı çıkarmak zor geliyor, yer olmasına rağmen nereye koyacağız, ışığıydı, süsüydü bir sürü karmaşa olacak diye içten içten söylenir buluyorum kendimi.

Hala çok seviyorum yılın bu zamanını, yeni yıl ruhunu, renklerini.
O zaman kendi kendimi havaya sokma atölye çalışması no:1

İlk hediyemiz hazır. Yakında sahibine ulaşmak için yola çıkar. Umarım beğenilir:)

Dağ, deniz, muşmula ve hatta kokina...

2011-12-04T23:52:00.000+02:00

Cumartesi dağa bayıra çıktık. Muşmula bulduk bir ağaçta. Oysa kozalak aramaktaydık. Böğürtlen bulduk. Hatta kokina diye satılan kırmızılı yeşilli bitkilerin üstüne iple bağlanan kırmızı topcuklardan bulduk. Ama kozalak bulamadık.

Bulamadığımız kozalaklara inat bir demet kuru dal topladık. Yedik yedik, dolandık, fotoğraf çektik, döndük.
Defne bugün de dağa çıkalım dedi ama bugün rotamız denizdi.

Deniz kenarında tek amacımız denize taş atmaktı ama orada da minik minik bir sürü deniz kabuğu karşıladı bizi. Ve hatta deniz minareleri. Kıyıya vurmuş ve kurumuş, kolu bacağı yerinde yengeçlerse tam bir sürprizdi.

Denizkabuklarını önce ceplerimize, sığmayacağını anlayınca makinenin çantasına doldurduk. Ne yapacağız şu an meçhul ama buluruz onlara da uygun bir yer, değil mi?

Bu ışıltıları kocam çekti:) Ben çok uğraştım, beceremedim. O ufak bir ayar hamlesiyle poz poz yakaladı. Kendime gıcık oldum, fotoğrafı çok sevdim:)

Tini mini

2011-12-01T21:30:00.000+02:00

Tini mini, cici bici, şirin mi şirin
Bakınca mutlu oluyorum. İçine ne koysam nereye koysam bilmesem de varlıkları beni bugün mutlu etti. 5 dakikalık işlerden yine. 3 kavanoz, 1 kağıt mendil:)
Mutfakta, tezgahın üstüne, gözümün önünde...
Dursunlar bakalım.

Hepimize iyi hafta sonları şimdiden.

Teori, pratik, şablon, kalıp vs vs...

2011-11-28T22:38:00.000+02:00

"Anne poz ver, gülümse. Makinanı da tut, o da görünsün."
Ben onu çektim, o da beni bu akşam. Sonrasında yatışa geçtik. Her gece olduğu gibi bu gece de kolay uyumadı ama ben bu gece hiç sinirlenmedim, kızmadım ve bağırmadım. Her zaman öyle olmuyor ama her zaman böyle de olmuyor. Tahammül sınırlarımın düşük olduğunu biliyorum ama gayret ediyorum. Bu gece başardım. Keşke hep böyle olsa. Bu gece huzurluyum doğal olarak...

Hafta sonu ilk kez birlikte tiyatroya gittik. Çok sevdiği arkadaşı Yiğit ve çok sevdiğim arkadaşım Yiğit'in annesiyle. Çok sevdik oyunu hepimiz, sonrasında da çok eğlendik. Gidene kadar arızaya bağlamış olsa da, her seferinde içimden bu son, bir daha onun için plan yapmak, biryerlere gitmek yok desem de (ne kadar boş olduğunu bile bile), bazen küçük bir çocuk olduğunu unutup ben de arızaya bağlasam da, (bu cümleyi nasıl bağlayacağımı düşünüyorum şu an), Defne için, onunla birlikte birşeyler yapmayı seviyorum.

Teoride bu işler kolay da pratikte çoğu zaman sallanıyor insan. Ben öyleyim yani. Bazen kafamda oluşturduğum kalıplara uymadığı için sinirleniyorum, bazen istemediğim şekilde davrandığı için, girişken olmadığı için, eğlenmesini istediğim zaman eğlenmediği için, sebepsizce ağladığı için vs vs. Bak o çocuk ne güzel kendi kendine oynuyor, ortamdan zevk alıyor ya benimki neden paçamda mız mız? Bunu sorgularken buluyorum kendimi, sonra da çok daha huysuz çocukları düşünüp kendimi rahatlatıyorum sözde. Tam bir saçmalıklar silsilesi. İnsan kafası karışık, huzursuz ve bunalmışken mantığını nereye bırakıyor acaba?
Neyse ki sonrasında bir başka anne yumuşak yumuşak, gülümseyerek, ben de yapıyorum aynısını bazen diye ekleyip seni rahatlatarak mantığı gözönüne çıkarıveriyor.
Keşke o annelerden yanımda yöremde çok çok pek çok olsa...

Evde anne...

2011-11-24T18:40:00.000+02:00

Okuldan gelip yemek yemek için masaya oturduğunda sessizce "öğretmenler günün kutlu olsun anne" dedi bana. Hiç beklemiyordum. Şaşırdım, sevindim, çok sevindim hatta. Öğretmeni mi söyledi, dün gece öğretmeni için yaptığımız kart mı etkiledi bilmiyorum ama eridim bittim onu biliyorum:)

Ben de öğretmenim değil mi diye sorunca ben "evet öğretmensin ama evde annesin" diye de ekledi.
İyi ki kızıma bu fincanlarda muhallebi yapmışım. Onun için daha güzel bir teşekkür hediyesi olamazdı eminim:)

FDÖ

2011-11-22T21:58:00.001+02:00

İşte öyle birşeyler...

Hafta iyi geçiyordur umarım, ortasına geldik bile:)

*Eşofman ters evet, kendi giydi de. Öyle durması gerekiyormuş muş:))

Nice Yıllara Böcük:)

2011-11-21T21:01:00.000+02:00

Ayaz böcüğü de 2 yaşına bastı. Zaman ne hızlısın. Doğduğu gün dün gibi aklımda oysa. He çocuk zahmetle büyür ama o gerçekten binbir zahmetle, üzüntüyle, gözyaşıyla bugüne geldi. Şimdi pire gibi ortalıkta koşup duruyor. Tam bir şebek.

Ayaz'ın, yaptığım tacı bir saniye bile kafasına takmaması, dahası bir paçavra gibi fırlatıp atıvermesi dışında herşey harikaydı:)) Yiyecekler o kadar gözümü döndürmüş ki bir kare bile çekmemişim. Hala keşke daha çok yeseydim diye hayıflanıyorum...

Evde tek başına

2011-11-17T13:43:00.000+02:00

Evdeyim.
Kocam işte, Defne okulda. Ben de az sonra hayatımın ilk okul aile birliği toplantısına katılmak için gideceğim yanına. İlk dediysem veli olarak ilk tabi. Yarın da veli katılımı için sınıfta olacağım. Öyle böyle değil, basbayağı heyecanlıyım. 13 tane Defne gibi cücenin karşısında kekeleyeceğime yemin edebilirim.

Evde olsam, yan gelsem yatsam, televizyonun karşısında kanepede yatsam diye mızlar dururdum ama hiçbirini yapmadım. İnternet bazen cidden esaret sanki.
Bağlayıcılar yetmezmiş gibi bir şuradayım, bir de burada. Bu ikinciyi çözemedim henüz ama o da olur yakında.

Öylesine

2011-11-15T22:23:00.000+02:00

Çay içerken beş dakikada. Maksat ruhtaki birşeyler yapmalıyım hissiyatını yatıştırmak. Ama iyi geldiği de bir gerçek. Mumu yaktıktan sonra bu kadar güzel görünebileceğini ise hiç tahmin etmiyordum aslında. Çok sevdim:)

Kızıma:
Ah be kızım, ah be yavrum. Sen gıcıklığına söylüyorsun biliyorum ama bana söylemesen de çok üzülüyorum bu sevmiyorum, istemiyorum laflarına. Yapmasan ha, hoş olmaz mı? Ne dersin?

Bu gece Şevval benim en iyi dostum, Apyas (Atlas) da en iyi dostum ama Şevval en en iyi dostum diye diye uyudu. Arada benim yatağım ayıcık dolu hiç güzel değil, onunki çok güzel diye içlenip ağladı. Bugün bir garip hallerdeydi ya neyse çabuk uyudu.
Yarın güzel bir gün olsun, hepimize...

Sıkıcı mı? Bilmem...

2011-11-14T16:10:00.001+02:00

El işi, ıvır zıvır, pijama, evi dağıtma, toplamama, baba kız meraklı minik yemeği yapma, yeme, yıkanma, yatma uyuma.

Bir pazar böyle geçti, sıkıldık mı, eğlendik mi bilemedim. Evde olmak da güzeldi.

Cumartesi iki okul arkadaşıyla buluşturulan, ben zaten onları her gün görüyorum demek istercesine ikisini de tanımazdan gelen, bir an bile onlarla oynamayıp anneleriyle sohbet eden Defne'ye de bana da iyi geldi aslında.

Haftaya daha enerjik olmayı umuyoruz, çook istediğimiz bir yere gidiyoruz çünkü...

Ben bu hafta bunu sevdim. (Uzun bir aradan sonra)

2011-11-11T23:02:00.000+02:00

Kasnak 5tl (kazıklandım mı yoksa!!)
Kumaşlar evde vardı, çiçeklisi pazardan:)
Keçeler de evden.
Kumaşları kasnağa ger, sıkıştır, puantiyeli için 25 kuruşla birkaç daire kes, ucunu dik vs.
Mutlu ol:)
Keşke hep bu kadar kolay olsa.
Kolay gelen ama hiç gitmeyen mutluluklarla dolu bir haftasonu olsun hepimize...

Nefis kahvaltılar edip döndük.

2011-11-10T16:25:00.000+02:00

Hiç görmediğim yeğenlerimi gördüm, Defne'yi ilk kez gördü 1. dereceden akrabalarım, utandım kendimden. Bir daha bu kadar ara vermek yok diye söz verdim kendime. En geç yaza tekrar gitmek üzere söz verdim kendime. Çok keyifli kahvaltılar ettik, tadı damağımda.

Giderken başka dönerken başka türlü hastaydı Defne. Ama olsun bu bayramı da anneannesinin memleketinde, onun akrabalarıyla geçirdi. Zeytin kokularıyla döndük yine, toprağım benim:)

Bizimki akşam yapılmış da olsa...

2011-11-04T10:30:00.000+02:00

Böyle keyifli kahvaltılar yapabileceğiniz bir tatil diliyorum.
Biz biraz uzaklarda olacağız bu arada.
İyi bayramlar, iyi tatiller hepimize...

......

2011-11-02T15:31:00.000+02:00

İlk gösterisine çıktı Defne 29 Ekim'de. Çok erkendi bana kalırsa, yıl sonu gösterilerine bile temkinli yaklaşırken daha yeni yeni okula alışmaya çalışan, hele ki 4 yaş grubunda olan miniklerin o kalabalığın önüne, akşam yorgun argın çıkmasına gerek yoktu.
Gösteriyi sorunsuz tamamladı Defne, hatta keyif alıyor gibi göründüğünü de itiraf etmeliyim. Ama ağlayan arkadaşlarını gördükçe ben üzüldüm yine de.
Fotoğraf çekemedim:( Okuldan satın alacağız!! Bir daha erkenden gidip öne kurulacağım, Defne'nin sözünü dinleyip.

Keyifsizim bu ara. Fotoğraf çekmek bile istemiyorum, çeksem de beğenmiyorum. Evdeki herşey gözüme batıyor. Koyu renkler içimi daraltıyor. Haftasonları ne yaptığımızı anlamadan geçip gidiyor. Öyle anlamsız bir koşturmacada yuvarlanıp gidiyoruz bu ara.
Acilen biraz renge, neşeye ve keyfe ihtiyaç var.
Camı kırılacak bir acil durum kutusu var mı acaba bu gibi haller için?

İlk okul gezisi...

2011-10-30T14:01:00.000+02:00

Görüntüler geçen haftadan. Anneler, babalar, çocuklar ve hatta anneanneler, müdürler, öğretmenler, doluştuk otobüslere, düştük yola.

Gezi boyunca fotoğraf makinesini elinden bırakmadı Defne. Bazen fotoğraf çekmeye uğraşmaktan etrafını seyretmeyi bile unuttu. Gelince baktım güzel kareler de yakalamış hani:)

Nemooooo:)

Yazmaya yazmaya tutulduk mu ne? Bilemedim ne yazacağımı.
İyi haftalar olsun artık, herbirimize...

Umut

2011-10-25T19:06:00.000+03:00

Yıllar sonra baktığımda bile içimde umut tohumları yeşertecek bir fotoğraf bu.

Siz de Van'a elinizi uzattınız değil mi?

foto kaynak

Bu arada biraz iş yaptım...

2011-10-21T20:14:00.000+03:00

Sebepsiz bir durgunluk çöker ya insana, bu ara öyleyim biraz.
Yarın toparlanmayı umuyorum. Defne'nin okuluyla geziye gidiyoruz sabahın köründe. Biraz uyusaydık iyiydi ya, neyse...
Hafta bitmeden son işler gün yüzü görsün dedim.
İyi haftasonları...

Mandalina ama yeşil olsun...

2011-10-14T16:32:00.000+03:00

Yılın en sevdiğim zamanları...
Soğuk ama çok üşümüyorsun. Yağmur keyif veriyor. Mandalinalar çıkmış. Yıllardır bulamadığın yeşilleri evinin dibindeki markete gelmiş.
Daha ne olsun?
Yemek yok akşama. Patates, kolay krep, çay. Mmmm mis...
Tek eksik bir demet kasımpatı
Keyifli bir haftasonu olur umarım herkes için.

Haftasonlarını sevmem için çok sebep var...

2011-10-11T12:15:00.000+03:00

Keçeyi seviyorum demiş miydim:)) Bir miniğin bebek şekeri sepetini süsleyecek bu harfler. Ben çok sevdim, yaparken de bitince de.

Balonlar patlayınca da güzelmiş:)

İşte bu deli işi. Hakkaten öyle ama. Gördüğüm en minik delikli etamin kumaşıydı sanırım.

Renkli herşeyi çok seviyorum, hele böyle şirinse:))

Çok sevilen iki arkadaşla geçen harika bir haftasonuydu. Defne çok güldü, çok eğlendi. İlk kez bir yaşıtıyla uzun süre beni aramadan oynadı, sohbet etti, kıkırdadı, hopladı, zıpladı, kudurdu. O halleri çok ama çok tatlıydı.
Bir de Defne ilk kez trene bindi, ilk kez anne kız yalnız yolculuk yaptık. Beni hiç üzmedi, çok keyifli bir yol arkadaşıydı.
En kısa zamanda tekrarlarız umarım...

Blog boş kalmasın diye...

2011-10-07T10:01:00.000+03:00

Çok seviyorum blogu, çok istiyorum yazmayı ama neden böyle oldu bilmiyorum. Elim gitmiyor bir türlü. Biraz da yoğunluktan sanırım. Şu dönem başı işleri bir bitse azıcık rahatlayacağım ama daha da çok var.

Gülen surat Defne'nin yakasındaydı. Okulun ilk günü vermiş öğretmeni. Saklıyoruz. İlk getirdiği eser bi tactı, saklıyoruz. Sonra bir ördek, kocaman kağıt bir madalyon geldi, saklıyoruz. Bu ne kadar devam edecek bilemiyoruz:) Koca bir sandık mı almalı, ne yapmalı?

Dün ilk kez "veli" toplantısına katıldım, "veli" olarak. Diğer türlüsüne alışkınım da masanın diğer tarafında olmak, katılım listesine imza atmak pek tuhaf geldi doğrusu. Minicik sandalyelerde oturan koca koca, kravatlı adamlara mı gülsem, belim ağrımasın diye şekilden şekile girerken sağı solu devirmemeye mi çalışsam bilemedim.
Pek hevesliydik, 3 veli okul aile birliğine girdik. Ne yapacağız, hiçbir fikrim yok ama dedim ya çok hevesliyiz.

Okul, hakkında çok daha fazla bilgi sahibiyim artık ve daha rahatım tabi. Defne zaten alıştı, sorun yok şimdilik bakalım. İngilizce için iki yabancı öğretmenleri varmış. Dersleri düşündükçe gülesim geliyor, öğretmenler tek kelime Türkçe bilmiyor, nasıl olacak, ne yapacaklar merak ediyorum. Keşke görebilsem:)

Çarşamba ilk kez tiyatromsu bir şey izledi Defne. Okulda. Kuklalar da varmış, çok sevmiş. Ertesi gün de hayvanlar haftası münasebetiyle veteriner kliniğine gitmişler. Çiftlik bekliyormuş bizimki, hayalkırıklığına uğramış sanırım. İnek yoktu, sadece kedi köpek vardı dedi bana. Bir de otlu bir yer sanıyormuş ama hiç ot da yokmuş:))
Bir gün de çiftliğe götürürler belki kimbilir...
Herkese iyi haftasonları...

......

2011-09-30T09:53:00.000+03:00

Anneeee meyve istiyorum.

Hangisinden istersin annecim?

Ne varsa ondan isterim, karışık.

Yakında alevli olsun demez umarım.

Bu kadar meyve yiyen çocuk niye 2 haftadır hala iyileşemedi anlamıyorum. Geceleri köh köh, gündüzleri fırk fırk, pek tabi ailecek uykusuzuz.

Hafta sonu hepimize iyi gelir umarım.

İyi haftasonları herkese...

Bugünler...

2011-09-28T17:26:00.001+03:00

Biraz dolgu yaparak...

Şeytan kulesi inşa ederek (babası ve defnesinin koyduğu ad:))

Biraz aktiviteyle ( alttakini ben yaptım Defne de izleyerek üsttekini yaptı, karşıma geçtiği için simetrik yapmış oldu. Aman ne başarı di mi:))

Bol bol da koşturmacayla geçiyor. Herşey yolunda neyse ki. Arada küçük güzel sürprizler oluyor, güne neşe de katıyor. Bir telefon, bir mesaj yüz güldürüyor.

Pazar günü ilk kez veli olarak bir etkinliğe katılacağız. Tanışma kahvaltımız varmış, eve kağıt geldi:))

İşler yoğun ama keyfimiz yerinde, öyle işte...

Bir de haftasonuna son 2:)

Sevgilerimizle...

Özet

2011-09-23T15:52:00.000+03:00

Önümüzdeki senenin kısa bir özeti gibiydi bu hafta. Okula koşturmacalar, sabah uyanmayan miniği içi acıyarak uyandırmaya çalışmalar, hastalıklar, anne-kız okula gitmemeler, tedirginlikler, bir yandan sevinçlerle geçti.

1 kez bile ağlamadı Defne, hergün sevinçle gidiyor okuluna. Bu hafta servisle, servis ablası ve servis amcasıyla.

Olanlara çok şaşırıyoruz aslında. Bütün yaz, bazen saatin 7 olmasını bile beklemeden başımıza dikilen çocuk okula başladığından beri sabah kalkmıyor. Öğrenci psikolojisi? Bu kadar erken mi?
Ve en acayibi 18 aylıkken öğle uykusunu bırakan, bizi çoğu zaman bu konu yüzünden üzen, yoran çocuk uyumak zorunda değilsin, dinlensen yeter dememize rağmen öğlenleri okulda uyuyor. Belki hastalığın halsizliğinden bilmiyorum ama nasıl şaşırdığımı anlatamam. Üstelik en sorunsuz uyku odasına giden ve uyuyan da bizimkiymiş. Pes! Derdi bizimleymiş anladım.

Hem zor hem güzel heyecanlar bunlar. Servise koyup gönderdiğim ilk gün, saçma olduğunu bilsem de içime çöreklenmesine engel olamadığım sokağa bıraktım yavrumu hissi yavaş yavaş geçiyor. Şurubunu çantasına koyup yollamak, sabah uyanamadığında uyandırmak zor ama orada mutlu olduğunu bilmek, arkadaş edindiğini, oyunlar oynadığını duymak, sabahları mutlu telaşını izlemek çok güzel.

Annen gibi, sen de çalışan bir annenin çocuğusun çocuğum. Çocukluğum boynumda anahtarla geçti benim:)

Hobi

2011-09-19T20:59:00.003+03:00

Bir hobim de bu olsun: "Hediye paketleme"
Varsa paketlenecek hediyeniz, sizin için itinayla paketleriz:)
Bu işten bu kadar zevk alan var mıdır acaba benden başka?
Tekrar nice yıllara tatlı kuş Almina

Yeni bir döneme başladık, günler birden hızlandı. Defne'nin ufak tefek rahatsızlıkları, okulun tam güne çıkması, hazırlıklar, doğumgünleri vs derken biraz yorulmuşuz sanırım.
Okulun servisi geç geliyor, bu durum bana yeni bir amaç verdi bugün. 11 yıldır cüzdanımda durmaktan eskiyen ehliyetimi yapıştığı gözden çıkaracağım sanırım. Acilen öğrenmem lazım bu işi. Buraya da yazdım ki, öğrenemezsem bakıp utanayım ileride.

Off ama ne yapayım, geçen sene köy yolunda arkama o tulumbayı koyanlar utansın!! Bir de 4 sene evvel geri geri gelirken bana önden çarpan acemi. (bak bu gerçek ama:)

Okulda 3 gün...

2011-09-14T15:59:00.000+03:00

Geçen gün bu kitabı istedi Defne. Birşeyler yapalım diye karıştırmaya başladı, sonunda kapak sayfasında gördüğü patates baskıda karar kıldı. Ne çok yapardık biz, kitapta görmesem aklıma gelmeyecek.
Bir yuvarlak, bir üçgen sonra da Defne'nin isteğiyle bir yıldız kalıbı çıkardık. Uzun zamandan beri bir faaliyeti böyle istekle ve uzun süre yapmamıştı. Yaklaşık 1,5 senedir bir iki dürtükleyip sen yap demeyi adet edinmişti çünkü. sanırım yine ilgilenmeye başlıyor.

Bu da kendi bulduğu bir çalışma. Muffin kalıplarını alıp bunlarla birşey yapacağım deyip odasına götürdü. Çoook uzun zaman önce yaptığım ponponları maşayla renkleri göre ayırdı.

Bu fotoğraf okulun ilk gününden. Şimdilik iyi gidiyor. Henüz ağlamadı. Zaten pek ağlayan da yok. Öğretmeninin elini tutup arkasına bile bakmadan gidiyor. Sabahları bir hevesle hazırlanıyor, hiç oyalanamadan.
Zorunlu olduğunu anlayıp sorun çıkarmasına da hazırlıklıyım. Oldu bitti alıştı demiyorum o yüzden. Bakalım bir tam gün olsun, birkaç hafta gitsin ondan sonra göreceğiz asıl.

İnsanlık için küçük bizim için büyük...

2011-09-12T00:44:00.000+03:00

Yarın Defne'nin okuldaki ilk günü...
1 hafta yarım gün gideceğinden mi, 1 yıldır bize okulu anlattırmasındaki hevesten mi, 1 yaz boyunca neredeyse hergün okulculuk oynamak istemesinden mi bilmem ama ikimizde görünürde pek rahatız.
Umarım sağ beklerken sol yemeyiz, haydi rastgele...

Yarın okula başlayacak tüm miniklere başarılarla dolu bir eğitim hayatı diliyorum, bizimkiyle beraber...
Karşılaştıkları tüm öğretmenler sevgi dolu, tüm arkadaşlar dost canlısı olur umarım.

Bu da ilk vesikalığı, nasıl ama?

Oda, oyuncak, kek, okul vs...

2011-09-10T12:52:00.001+03:00

Duvardaki keçe kelebek pek yalnızdı, ona iki arkadaş astık önce.

Sonra tam bir kaosun hakim olduğu oyuncak rafını araladık. Kaldırmaya kıyamadığım son birkaç parça bebeklik oyuncağını da kaldırdık.
Ben çaktırmadan attım kırık, anlamsız birkaç parçayı. Yandaki raf ünitesini de kah düzenleyerek, kah atarak seyrekleştirdikten sonra fazlalıklarla tekrar doldurdurduk.

Defne hem 2 aydır görmeyip özlediği oyuncaklarıyla oynadı hem bana yardım etti. Çok da hevesliydi. Hadi odamı düzenleyelim deyip duruyordu sürekli.

Son zamanlardaki krizleri yalanlayacak bir gün geçirdik dün. Hiç bağrışmadık, inatlaşmadık. Keyif aldık her andan. Çok istediği için bir de kek pişirdik akşam üstü. Kabarmadı ama olsun, afiyetle yedik biz. Hep o dağılmayan kabartma tozunun suçu!

Bu arada okuluna gittik, öğretmeniyle tanıştık Defne'nin. Çok mutlu oldu, biraz da utandı. El ele tutuşup okulu gezmeye başladıklarında ise bıdır bıdır konuşup birşeyler anlatarak özüne döndü. Önceden bildiği odaları öğretmenine anlattı.

Arabada eve dönerken "Anne öğretmenim pazartesi beni okulda bekleyecekmiş." diyordu mutlu mutlu.

Uzun ara

2011-09-06T16:37:00.000+03:00

Hiç bu kadar uzun bir ara vermemiştim sanırım. Bayram, isteksizlik, vakitsizlik, yoğunluk, yorgunluk birleşince böyle uzun bir ara oldu. Saymadım kaç gün ama bayağı oldu sanırım.
Bu arada biz babamın köyüne gittik. Amcamların hayırı vardı. 2 gün 24 saat yemek pişti, sabahtan akşama kadar bütün köy yemek yedi. Uzak bir akrabamızın sünnet düğünü de vardı. Tam köy düğünüydü. Yemek faslı aynen devam etti zaten. Kocaman sırma işlemeli bir bayrak geldi evin önüne. O önce atın üstündeki sünnet çocuğu arkada bütün köy dolaşıldı. Defne akrabaların ısrarıyla gelinlik giydi ilk kez. Rüküş olduğu kadar da sevimliydi.

Annem de o köyde ebelik yapmış. Babamla da orada tanışıp evlenmişler zaten. Babam evlendiklerinde askeri okulda öğrenciymiş. 2 günüm "aaa bu Aysen ebenin kızı mı, sen aynı babana benziyorsun, kızın da annene benziyor" cümlelerini duyarak geçti. İlginçti, hoştu, eğlenceliydi.

Az uyuduk, kalabalıktan yorulduk ama güzel oldu. İyi ki gitmişiz. Defne okuldaki toplantı sebebiyle anneanne de kaldı, biz hala temizlik yapıyoruz.
Pazartesi büyük gün, Defne okula başlıyor. Hala hiç hazırlığımız yok, umarım yetişir.

Renklerin İçinde

2011-08-23T19:01:00.000+03:00

Akşam üstüne doğru yanyana hamağa uzanıyoruz Defne'yle. Günün en güzel anları bana göre. Ayağımla yeri bir iki kez dürtünce hafif hafif sallanıyoruz, o kadarı yetiyor zaten. Tepemizde asma yaprakları, bir de yaprak aralarından güneş ışığı sızan ağaçlar. İlla ki müzik bir de, illa ki bu şarkı benim için. İnsan kafasının boşaldığını hisseder mi? Oluyor, o anda gerçekten oluyor. Zorlasam bile bulamıyorum benim o meşhur tilkileri. Bol bol kokluyorum o arada altın saçları, arada gözümü yumup keman nağmelerini dinliyorum. Ne kadar yakışıyor bu şarkıya diyorum.

Tabi kurtlu bir bücürle çok uzun sürmüyor bu huzur anları, en fazla iki şarkı belki.
Ama olsun, yetiyor, vallahi yetiyor...

Bu tonton ayaklara bayılıyorum yahu. Saatlerce baksam sevsem doyamıyorum...

Bu aralar...

2011-08-18T23:55:00.000+03:00

Sıcaktan çok sıkılıyorum. Yaz gelsin diye mızmızlananlardan olmadım ben hiç. (nerde onlar sahi:)) Griyi, puslu havaları özlüyorum.

Bol bol okuyorum. 4 kitap getirmiştim yanımda, bitti. Uzun zaman okumayı gereksiz bulduğum bu kitaba başlayacağım bu gece de. Sürüklesin, alsın götürsün beni, hiçbirşey düşündürtmesin istiyorum.

Defnoşla daha iyiyiz bu aralar. Oturup sohbet ediyoruz bazen uzun uzun. Gideceğimiz doğumgünlerinden, göreceğimiz arkadaşlardan konuşuyoruz. Sonra kendi doğumgününü konuşuyoruz. Gökkuşağı yapalım bu sefer diyorum, tamam diyor. Sonra birden uçaklı, holutopterli olsun diyor. Kız işi holutopter bulur muyum diye düşünürken buluyorum kendimi bir an.

Krizler azaldı sanki. (Tak tak tahtaya vur.) 30 sefer söyletmiyor birşeyi, yapma deyince anlıyor sanki:) Biraz ben de kendimi frenliyorum, sakin kalmaya çalışıyorum. Ona da yansıyor belki bu durum. Ben 33 yaşındayım, 3 yaşındaki bir bücürün beni alt etmesine, sinirlendirmesine engel olabilirim diye gazı veriyorum kendime. Beni sinirlendiren o an yaptığı değil, benim ona yüklediğim "nasıl beni dinlemez" yargısı belki. Biraz törpülemeye çalışıyorum bunu. Gece o uyuyunca nasıl vicdan yaptığımı düşünmeye çalışıyorum, işe yarıyor. Gerçekten!

Kafamda bir sürü hayal uçuşuyor. Evimi özlüyorum. Eve gidip mutfaktaki rafı boyamak, yeni aldığım çiçekli pötikareli fincanları asmak istiyorum. Açık renkler hayal ediyorum. Yaz bitmeden balkona iki minder, bir hasır sehpa atıp akşam keyfi yapmak istiyorum.

Cafe Nohut içimi açıyor, tanıştınız mı?
Sirar'ın yeni blogunu gördünüz mü? Fotoğrafları içimi, yazıları zihnimi açıyor.
Küçük Eco'nun ayak izlerini takip ediyorum bir de. Nasıl imreniyorum yaşamlarına. İlk kez bahçeli bir evin hayalini kuruyorum hatta.
Montessoriye tekrar göz kırpıyorum bir de. 1-2 aktivite denesem tekrar ilgilenir mi acaba Defne?

Bu aralar, işte böyle...

Hotpoint-Ariston bizi unutmamış:)

2011-08-17T16:54:00.000+03:00

Hotpoint-Ariston bizi unuttu sanmıştık:) Zira We Are Social'dan Orkide Hanımla mailleşmemizin üzerinden geçen zaman 1 aya yaklaşmıştı. Orkide Hanım zarif mailinde blogumdan, ailemden bahsetme tarzımdan, fotoğraflarımdan, blogun hem içerik hem de grafiklerinden çok hoşlandıklarını yazmış. Nasıl mutlu olduğumu yamama gerek yok sanırım. Okurken yüzüme yerleşen sırıtma günlerce geçmedi.

Birçok blogda yazıldı, yarışmayı birçok yerde okuduk. 10 Ekim'e kadar fotoğraflarınızı siteye yükleyebilirsiniz. Ben de hala içime sinen birşey çekip yükleyemedim ama daha zaman var, umarım süre dolmadan istediğim gibi bir fotoğraf çekebilirim.

Pazartesi günü evin telefonu çaldı. Arayan kargo görevlisi. İtalya/Milano'dan bir paket geldiğini, evi bulamadıklarını söylüyordu. Hotpoint-Ariston olabilir diyorum ama direk İtalya'dan bir paket beklemiyorum tabi. Ben düşünürken kargo geldi. Kocaman bir kutu. Defne'yle bende bir heyecan, bir merak. Saldırdık resmen üstüne. İçi köpük dolu, arıyoruz ne var diye. Önce kocaman çok şık siyah bir dosya çıktı. Sanırım fotoğraf dosyası olarak düşünülmüş. İçinde Steve McCurry'nin Afgan Kız fotoğrafının 2 adet paspartulu baskısı var. Tek kelimeyle muhteşem. Dergi sayfalarında, bilgisayar ekranında göründüğünden kesinlikle çok daha etkileyici. Bir de boş paspartu çıktı, sanırım benim için:)

Bir de ufak paket çıktı kutudan. Tam benim sevdiğim gibi doğal kağıtla paketlenip, saten kurdeleyle bağlanmış. Herkesin paketi böyle miydi bilmiyorum ama ben çok beğendim. Yalnız içinden çıkan bizi biraz üzdü. Çok sevimli, inanılmaz güzel bir çift deniz ayakkabısı çıktı. Yumuşacık, rengi çok tatlı. Defne bayıldı, hemen giymeye çalıştı ama maalesef ayağının yarısında kaldı. Defne kendisine hediye gelen hiçbir ayakkabıyı giyemedi zaten doğduğundan beri:) Normalde 3 yaşındaki bir çocuğa uygun bir numara aslında ama benim kızım bir kocaayak olduğundan 3 numara küçük geldi. Ona olmayacağına ikna etmem bayağı zor oldu. İkna olunca da neden küçük göndermişler diye sızlanıp durdu. Keşke yanında açmasaydım dedim ama mümkün değil ki benden önce atlıyor paketlerin üstüne.

Yine de bu güzel hediyeler için en başta Hotpoint-Aristona'a, We are social' a ve Orkide Hanıma çok teşekkür ediyoruz. Şimdiye kadar gördüğüm en güzel kampanyayı yürütüyorlar. Ellerine sağlık.

Serenad - Zülfü LİVANELİ

2011-08-15T23:45:00.000+03:00

Ne okusam ne okusam diye tırmaladığım, okuma şevkimi yeniden bulmama yardımcı olabilecek birşeyler aradığım bir dönemde bir hipermarket rafında gözüme çarptı SERENAD. Birkaç ay oldu aslında, yeni çıkmıştı belki bilemiyorum çünkü adını bile duymamıştım. Yazarı, merak uyandıran ismi ve arka kapak yazısı kitabı anında sepete atmam için yeter de artardı bile. Daha az ellenmişini bulmak için de az uğraşmamıştım hani:)

Kitabın görünürdeki kahramanı eşinden boşanmış, bilgisayar bağımlısı ergen bir oğlu olan ve üniversitede çalışan 36 yaşındaki Maya. Üniversiteye bir konuşma yapmak için gelen profesörü karşılama ve gezdirme işini üzerine alınca 60 yıllık bir aşk hikayesinin içinde buluyor kendisini.

Profesörü anılarını kovaladığı Şile'ye, Karadenizin kıyısına yılın en soğuk gününde götürmesi başına bir sürü iş açar. Profesör anılarına fazla dalınca donma tehlikesiyle karşı karşıya kalır ve Maya vücut ısısını dengelemek için otelde profesörün yanına yatar. Tabi ki çıplaktır ve Şile'ye onları getiren üniversiteye ait aracın şöförü onları bu halde görür ve yanlış anlar. Kısa sürede olay gazetelere yansır ve Maya işinden olur.

Bir kabus gibi başlayan bu olay aslında hayatı için bir dönüm noktası olacaktır. Rutin bir işte çalışmaktansa profesörün kendisine bahsettiği kitabı çevirecek hatta profesörün büyük aşkına bestelediği Serenad'ın kayıp notalarına ulaşacaktır. Artık hayatta bir amacı vardır.

Kitap, Maya'nın Amerikaya yaptığı uçak yolculuğu boyunca notlarını temize geçmesi ve başına gelenleri kitaplaştırması şeklinde akıyor. Profesörle yaşadıklarının yanısıra, yahudi soykırımı, Maya'nın anneannesi ve babaannesinin kökenleri ve başlarına gelen acı olaylar, ailesi ve abisiyle yaşadıkları, özellikle abisiyle görüşlerinin farklılıkları hikayede önemli yer tutuyor. Dini, milliyeti, etnik kökeni ne olursa olsun acı çekenler, ölenler hep sıradan insanlar, siyasi çıkarlar ise buna hep çanak tutuyor. Pek de ilginç değil, değil mi? Yıllardır değişmeyen bir gerçek.

Profesörün aşkı, ve aşkın sonu çok dokunaklı. Tarihi ve siyasi açıdan da önemli bir roman, insana bilmediği şeyler söylüyor. Dili akıcı, okuması kolay, sürükleyici. Daha ne olsun diyeceğim ama sanki olması gereken birşeyler var gibiydi. Dili fazla mı basitti bilemiyorum, konudan hariç cümlelerin kendisi tad versin istiyorum. Onu bulamayınca da birşeyler eksik kalmış gibi hissediyorum. Ama herşeye rağman okunası bir kitap, tavsiye ediyorum.
Serenad ile annenin kitaplarına da dönüş yapmış olayım. Serenad'dan sonra okuduğum iki kitabı da en kısa zamanda yazmak istiyorum. Onları çok daha fazla sevdim çünkü.

Bu vesile ile (kitap postu diye bir ciddiyet mi geldi nedir:)) Zülfü LİVANELİ'nin zamanında okuyup çok beğendiğim bir romanını daha tavsiye edip gideyim. Leyla'nın Evi. Okumadıysanız bugünlerde çok keyif alacağınız bir roman, mutlaka okuyun.

Son not: İskender'i elime alıp alıp bıraktım. Oysa ki severim ben Elif Şafak romanlarını. Popüler oldu diye uzak duramayacak kadar hem de. Hem ne var popüler olduysa, bunu da anlamsız buluyorum artık. İyi romanları herkes okumalı, iyi filmleri herkes izlemeli. Herkes gördü diye mi popüler damgası. Varsın popüler diye alsın insanlar. Yeter ki okusunlar, ne kötülük var ki bunda. Ama İskender'e ısınamadım. Elim "şimdilik" gitmedi. Bunda o kapağın da çok etkisi var tabi. N'aptın sen Elif ŞAFAK!!! Okuyan, beğenen, tavsiye eden var mı? Paylaşırsanız sevineceğim.

Bu bahçede ve bu masada bir çay içsem işe yarar mı?

2011-08-12T00:12:00.000+03:00

Alıntı fotoğraf pek paylaşmıyorum aslında ama bu fotoğrafı uzun zaman önce kaydetmiştim ve fotoğrafın kendisi dahil içindeki her ayrıntıyı şiddetle arzulamıştım. Fotoğraf Loreta'nın sanırım.

Bu ara tıkandım. Aslında hayatımı etkilemeyecek şeylere kafamı taktım. Üzüm üzüm üzülmece, kafada konuşup durmaca hallerindeyim. Bu halden şiddetle sıyrılmam lazım ama nasıl? Esas sorun boşluk galiba. Bu tekdüze hal, işsiz güçsüz sıcakta öylece oturmak insana kafada kurmaktan başka seçenek bırakmıyor sanırım. Acilen işime, evime, eski düzenime dönmeliyim belki. Bu boşluk sıktı, cidden sıktı hem de. Meramını (bizde öyle derler) anlatamamak, anlatmaya çalışmaktan yorulmak da cabası.

Kafamdaki tilkiler azcık gidin, hadi kış kışş...

Bebek saçları...

2011-08-09T00:18:00.000+03:00

Kestiklerinizden biraz alayım dedim kuaföre, bebek saçları onlar diye de ekledim. Komik bir cümle olduğunu farkettim aslında ama ben alıp mendilin içine koyamadan yardımcı kız süpürüverir diye korktum. Defne'nin şansına küçücük ilçede bulduğumuz kuaför abla çok sevimli ve çok ilgiliydi. Bizi hiç üzmedi, e tabi biz de onu...

Önce iki kişi birden saçlarını taradılar. Oysa biz evde taramıştık orada canını yakmasınlar diye ama gidene kadar yine karışmış. Çok saçı var, bizi oldukça zorluyor.

Biz tararken bir naz bir naz, ablalar tararken gıkı çıkmadı Defnoşun.

Tarama faslından sonra saçlar bölümlere ayrılıp tokalandı ve ucundan azıcık kesildi. Kızımın saçlarına kıyamadı kuaför abla, bıraksam 2 cm kesecekti, sanırım 3'e çıkarmıştır:)

Kestikten sonra hızını alamayıp örmek istedi. Bu arada Defne ufak tefek kıpırdanmalar dışında hiç hareket etmedi, sorun çıkarmadı. Hatta saçının ne kadar kesildiğiyle bile pek ilgilenmedi ki her fırsatta uzun saç sevdiğini söylerdi.

Eve dönünce okula başlayacağını, sabahları saçını taramakta zorlanacağımızı, okula başlamadan biraz kestirmenin iyi olacağını hatta benim de kestireceğimi anlatıyorum 1-2 haftadır Defnoşa. Hiç olmaz demedi, bu okul işine çok hevesli zaten. Okulla ilgili ne anlatsam bayıla bayıla dinliyor. Soranlara kendisi söylemeye başladı hatta. Okula başlayacağım ya ondan saçımı biraz kestireceğiz deyip durdu..

Sonuçta ortaya böyle birşey çıktı ama salık halini biz bile tam göremedik henüz.

Bu kadar uslu durmanın bir mükafatı olmalıydı elbet değil mi?

Bu arada Defne'nin saçlarına kıyamayan kuaför hanım benimkilerin yarısını cart diye kesmekte sakınca görmedi. Ne yapalım kökü bizde, uzar herhalde...

Sen çok yaşa Chrome

2011-08-07T17:56:00.000+03:00

Na zamandır, belki aylar oldu bloglardaki izleyici "gadget" ını göremiyordum. Kim geldi, kim izledi haberim olmuyordu. Bu durumdan hiç memnun değildim çünkü her gelene bir bakarım ben mutlaka, merak ederim:) Ama daha önemlisi bu süreçte rastladığım, ilgimi çeken blogların hiçbirini izleyemiyordum. Çünkü İZLE simgesi yoktu. Birkaç kişiye sorunca sorunun Int. Explorer' dan kaynaklandığını, Mozilla vb servis sağlayıcılarda sorun olmadığını öğrendim. Mozillayla uğraşana kadar önce bir Google Chrome' u deneyeyim dedim. Linkten indirip yüklemesi sanırım en fazla 2 dakika sürmüştür. Şimdi izleyici gadgetını sorunsuz görüyorum. Bir de bu daha hızlı ve pratik geldi bana. Keşfetmeyen son kişi ben değilsem tavsiye ederim:)

Fotoğrafın konuyla bir ilgisi yok tabi. Sadece hakkında yazacağım ağır şeyleri, kızgınlığımı hafifletir belki diye koydum.
Defne bu ara gerçekten çok ama çok zor:(

Günaydın

2011-08-05T14:04:00.000+03:00

Bu iş cidden çok zevkliymiş. Fotoğrafları derleyip toplayıp uygun müziği de ekleyip video yapıyorum bugünlerde.
Bu da blog fotoğraflarından bir derleme...
Artık tünaydın oldu ama neyse:)
Günaydın / Bülent ORTAÇGİL

Sabaha kadar dans:)

2011-08-02T23:00:00.000+03:00

Şu yaşına kadar oynamaktan nefret eden, ancak ilk kez duyduğu canlı müzik karşısında bir saniye yerine oturmayıp oynamak isteyen, bunu da annesiyle birlikte yapmayı kafasına koyan kızıyla beraber saatlerce dans pistinde kalan, bundan zevk aldığına kendisi de şaşıran kişiye ANNE denir.

Çilli Begonya

2011-08-01T10:40:00.001+03:00

Uzun süredir kitap almıyorduk Defne'ye. Yaz için yanımıza aldıklarımız sınırlı olunca ve okuya okuya sıkılınca birkaç yeni kitap edindik. Hepsini çıkarmadım daha tabi, kriz anlarında kullanmak üzere sıra bekliyorlar.
Merak ettiklerimden biri Çilli Begonya idi. Okuyunca iyi ki bekletmemişim dedim. Okuduğum en eğlenceli kitaplardan biri. Defne de çok sevdi, defalarca okuttu.

Kitabı ünlü aktrist Julianne Moore yazmış. İsim tanıdık gelmiş, çıkaramamıştım. Kitabın arka kapağına bakınca bu sevimli, çilli hatunla karşılaştım. AAA buymuş diye sırıttığımı farkettim:)

Kitabın orjinal ismi Freckleface Strawberry. Çillisurat Çilek gibi birşey ama Çilli Begonya ismi de çok sevimli olmuş bence. Yazar kendi çocukluk deneyimlerinden ilham alarak yazmış bu kitabı.

Kahramanımız 7 yalında kızıl saçlı, bol çilli sevimli bir kız çocuğu. Herkes gibi bir çocuk aslında. (Kitapta herkes gibi, sıradan biri kavramlarına bol bol vurgu yapılıyor.) Ama arkadaşları çoğu zaman çilleriyle dalga geçiyorlar bu kızın. O da bu duruma üzüldüğünden çillerinden kurtulmanın yollarını arıyor inatla. Uzun uzun yıkanıyor, çillerine limon sürüyor, boya kalemleriyle kapatmaya çalışıyor ama hiçbiri sonuç vermiyor. O da çareyi tüm kafasını kapatan bir şapka takmakta buluyor.

Evet çilleri görünmüyor artık ama terliyor, kaşınıyor ve sıcaklıyor. Üstüne üstlük arkadaşları onu tanımıyor ve yalnız kalıyor, çok sıkılıyor. Bankta otururken yanına bir bebek geliyor, çiliyle oynamaya çalışıyor. Çilli onunla ilgilenmeyince bebek ağlıyor. Bunun üzerine çilli şapkasını çıkarıyor ve bebek gülüyor. Yanlarına gelen annesi bebeğin çillerini komik bulduğunu söylüyor. Bizimki bunu saçma buluyor tabi. Bebeğin annesi küçükken kendisinin de çilleri olduğunu, büyüdükçe çillerin azaldığını anlatıyor ama çilli pek inanmıyor.

Tam bu sırada kendisine doğru koşan ve kendisini çok özleyen arkadaşlarını görüyor ve çok mutlu oluyor. Böyle iyi arkadaşları varken çillerini takmanın anlamsız olduğunu düşünüyor.

Kitabın sonunda çillinin büyümüş halini görüyoruz. Çocukları ve kocasıyla çok mutlu yaşıyor. Çilleri mi? Bilmem:))

Kitap, sizi siz yapan şeyleri sevin mesajını veriyor, arka kapakta yazan bu. Mesaj zaten güzel ama ondan öte, hikaye, anlatım, çizimler, sevimli ayrıntılar, karikatür havası veren konuşma balonları, sayfaya serpiştirilen çizimlerle kitap hızlıca en sevdiklerimiz arasına giriyor.

Biz çok çok sevdik, kesinlikle tavsiye ederiz.

İyi okumalar...

Tarhanadan analiz

2011-07-30T13:58:00.000+03:00

Okuyoruz öğreniyoruz
yaşıyoruz öğreniyoruz
arkadaş olup öğreniyoruz
kaybedip öğreniyoruz
üzülüp öğreniyoruz
sevinip öğreniyoruz
ah be diyoruz, keşke diyoruz, oh be diyoruz, neyse diyoruz
insan tanıyoruz, kendimizi tanıyoruz, velhasıl hamur gibi yoğuruluyoruz...

Bu güzel ellerle, hep güzel yaşantılara...

8

2011-07-27T22:01:00.000+03:00

8 de bitti, sevgiyle.

Daha nicelerine...

Tık

Bir kitap, bir mesaj

2011-07-24T20:08:00.000+03:00

Bir kitap vardı elimde dün gece, sonuna geldiğim. Okuduğum bir cümleyle "başımın üzerinde trink diye bir ampulün yandığını" hissettim. Plan yaptım kendimce, kocama da mesaj attım.
Onun da aklına yattı bence. Tabii, olur gibi birşeyler yazdı. Azcık uzun bir cevap yazsaydı daha hoş olacaktı ama olsun:) Uzatmadan iki kelimeyle anlatmayı sever onlar dertlerini, değil mi?

Ay hesabıyla en çok iki vakte kadar, mutlaka...
Unutma...

Kelebekli İsimlik

2011-07-22T15:23:00.001+03:00

Tütüyü sadece yapabilecek miyim diye merakımdan yaptım. Biraz da yardım aldım. Çabucak bitti. Fena da olmadı sanki?

Parmak arası

2011-07-20T14:51:00.000+03:00

"Ben de senin gibi, halam gibi parmak arası terlik istiyorum anne. Ama kırmızı olsun, çiçekli olsun tamam mı?"

Köyün pazarında aradık taradık bunu bulduk babasıyla. Giyemez sanmıştım ama parmak araları kızarsa da çıkarmıyor ayağından. Çiçekleri de var aslında. Nerede mi? Ayağının bastığı yerde. Var mı var:)

Bu arada 15 gündür hayatımızda çok çok önemli bir şey değişti. Emdiği dönemler az olmak kaydıyla, neredeyse doğduğundan beri ayakta sallanan Defne artık sallanmadan uyuyor.
1-2 aydır zaten istemediğini belli ediyordu, yatağına atlayıp böyle uyuyacağım diyordu ama zaten biberonu bıraktığımızdan beri zor uyumaya başladığından bir de sallamayı bırakmaya biz cesaret edemiyorduk.

Köye gelince yine sallaya sallaya uyutamadığımız bir gece karar aldık babasıyla. Yarından itibaren sallamaya son dedik. Defne zaten dünden razı, bir kere bile sallayın demedi. Şimdi 2 kitap seçip okuyoruz, sonra gece lambasını kapatıp odayı karartıyoruz ve yanyana yatıp uyuyoruz. Yani o uyuyor:) Uyuma süresi de aşağı yukarı aynı hatta çok yorgunsa daha da çabuk.

En korktuğum aşamalardan biri buydu. Bunu da atlattık. Şimdi tek merakım okul. Bakalım o nasıl olacak?

Ege'den aşağısı kurtarmaz.

2011-07-18T13:36:00.001+03:00

Sınırım Datça benim sınırım. Tam da Ege'yle Akdeniz'in birleştiği nokta. Daha aşağıya inemiyorum. Hem sıcaktan, kalabalıktan korkuyorum hem de Ege'nin köy kokan, zeytin kokan havasını orada bulamam, hayalkırıklığına uğrarım diye endişe ediyorum

Yol kenarından incir almadan, zeytinyağı ve sabun stoğu yapmadan tatilden dönersem kendimi eksik hissediyorum. Memleket özlemi belki. Seneye annemin Çanakkalesi, babamın Balıkesirinde tatilde olmak hayalindeyim şimdi.

Marmarisle başlayıp, çok çok sevdiğim, yeni keşfettiğim, yine geçen seneki gibi plansız, rezervasyonsuz, aklımıza estiği gibi gittiğimiz Akyaka ile tamamladık tatili.

Denizi, ahşap balkonlu, ahşap pervazlı birbirnin aynı evleri, her bahçedeki limon ağaçları, geceleri mis gibi kokan beyaz, yıldız şeklindeki çiçekleri, begonvilleri, taş duvarları ile çok sevdim Akyakayı.

Defne...
Başlarda denizden korksa da aldığımız simitle daha kolay yüzmeye başladı. Son güne kadar kıyıdan yürüyerek giremedi ama yine korktu. Kucağımızda derine götürüp bıraktığımız sürece sorun olmadı, çok sevdi. Hele son gün defalarca girdi denize çıkmak bilmedi. Onun için keşke dedik işte...

Ama bu tatil geçen senenin aksine çok zorladı bizi. Üzdü, yordu, yıprattı. 3 yaştan çok şey beklerken 2 yaşı mumla arar olduk. Her zamanki gibi umarım geçicidir diyoruz yine.

Fotoğrafları seçmekte çok zorlandım. Belki biraz abarttım ama eleyemedim. Umarım seversiniz.

Bir kerecik daha yüzseydik keşke...

2011-07-16T19:44:00.000+03:00

Döndük biz. Denizi bırakmak zor oldu, hem Defne hem benim için.
Buraları da özledik ama.
Biraz kendimize gelelim, çok çok fotoğrafla dönelim.

Önizleme

2011-07-10T20:14:00.001+03:00

Bahçenin, suyun dibine vurdu Defne. Ne kadar oynasa da doymuyor suya. Bütün gün elinde hortum, çiçek sulamanın, bahçe yıkamanın derdinde. Elleri ayakları buruşana, giydiği her kıyafet ıslanana kadar devam ediyor suyla olan oyununa...

Bugün havuzu da doldurduk. Büyüyen Defne'ye uysun diye aldığımız büyükçe havuz, ne şişmek ne dolmak bildi. Çok yordu bizi ama Defne çok eğlendi.

Ne kadar büyümüş ama, değil mi?

Denize, maviye doğru gidiyoruz şimdi de. Biraz deniz havası almaya. Havuzda şappudu şuppudu yapıp yüzdüğünü zanneden Defne, kocamaaan denize girince ne yapacak bakalım?

Sayfaların arasında bizi görürseniz şaşırmayın:)

2011-07-07T14:36:00.001+03:00

Nerede mi? Parents dergisi Temmuz sayısında. Güzel bir hatıra oldu. teşekkürler Parents...

Gidenlerin ardından....

2011-07-05T13:41:00.000+03:00

Köydeyiz. Döndüğümde orada olmayacak bir dost. Vedalaştık, o beni uğurladı ama o gidecek aslında. Kalanlar, gidenler karıştı. Boğazımda bir düğüm, gözümde iki damla (belki daha çok). Alışmışlık ama daha da fazlası. Bir yanım eksik, daha şimdiden. Üzüntü ne manasız bir kelime, ne boş. Keder belki hissettiğim. Boşluk...

30undan sonra, çocukluk arkadaşı kıvamında dost kazanılır mı? İnanmazdım ya olurmuş. Gelirsin ama biliyorum ben. Dönersin. Daha çok geceler yaşarız birlikte. Bu şarkı eşliğinde.
Ne dersin?

Boğaziçi, bir hayalin gerçekleştiği yer...

2011-07-02T22:48:00.001+03:00

Dayı, yenge ve Edoşun gelmesinden sebep anneannedeydik biz birkaç gündür. Bizi bu minik, ürkek kuş ve ondan da minicik miniminicik yumurtaları karşıladı. Annemin solan çiçeklerinin saksılarına yuva yapmış, kıpırdamadan yumurtalarının üstünde yatan bir kuş. onu ürkütmemek için camı bile usulca, azıcık açmaya çalıştık hep. Biz gelirken hala yatıyordu.

Sonra asıl misafir Edoş geldi. Kah oynadılar kah yoluştular. Onlar için de bizim için de oldukça zorlu zamanlar oldu aslında. İşin özeti 5 yetişkin 2 çocuğu idare edemedik sanırım ki Defne ayrı odalarda oynayıp kapıları kilitlerken Eda da sen gidince anneannen hep benimle oynayacak diye nispet yapıyordu. Umarım seneye daha iyi anlaşırlar.

Yıllardır beklediğim, istediğim, hayalini kurduğum birşeydi bu. Gerçek oldu bu Cuma. En çok da Senem ve eşi sayesinde belki de. Aylardır planlıyorduk. Hatta belki geçen yazdan. Ortak bir şey bulduğumuz günden beri bunu beraber yapmayı istiyorduk.
Yağmura, çakan şimşeklere rağmen Cuma gecesi Kardeş Türküler Konserindeydik. Topluluk sahneye çıktığı ilk dakikada başlayan ve gittikçe şiddetlenen yağmura rağmen yerimizden kıpırdamadık. Dağıtılan, çöp poşetinden hallice yağmurluklar içinde hem söyledik hem oynadık. Gözlerimden, yanaklarımdan aşağı süzülen yağmur damlalarıyla, sandaletlerin içinde ıslaklıktan bembeyaz olan ayaklarla, buruşan ellerle tamamladık konseri. Zor ama farklı oldu. Daha da kıymetlendi belki. Umarım seneye yağmur yağmaz:)

Konserden önce üniversiteyi de gezdik. Boğazın kenarında, harika bir manzarası olan, adeta ormanın içinde. Buram buram tarih kokuyor. Öğrenci olarak gidemesem de ziyaret edebilmek bile çok anlamlıydı benim için.

Öğretim üyelerinin dinlendikleri, yemek yedikleri Kennedy Lodge'da, lastik terliklerini çıkarmış çıplak ayaklarıyla koşan, kanepelerde yatıp bıdır bıdır konuşan Neva, günümüzün neşesiydi tabi.

Kuruyup, güzel bir uyku çekip, harika bir kalvaltı edip sonrasında gelen dostlarla içilen çayla ve şu lezzetli şeyle biten çook güzel bir zamandı...

Teşekküler.

Korkuluğun Kalbi

2011-06-28T17:45:00.000+03:00

Defne'nin uzun kitaplarından biri daha. Tam 37 sayfa, üstelik kalın karton sayfalı, kurdeleli:) Tasarımdan 10 puanı aldı bile okumadan.

Kışın nasıl bir mevsim olduğunu, karın nasıl yağdığını merak eden küçük bir sığırcığın hikayesi. Soğuktan korunmak için korkuluğun ceketinin içine sığınmasıyla başlıyor öykü. Orada, korkuluğun kalbinin olması gereken yerde kalbi pıt pıt atıyor. Kurtlardan saklanıyor, kargalardan korunuyor, korkuluğun cebiindeki buğday taneleriyle besleniyor orada. Korkuluğun karga tarafından çalınan şapkasını kurtarıyor bir gün de. Kış bitene kadar çok yakın iki dost oluyorlar.

Derken bahar geliyor, sığırcığın ailesi de göçmen kuşlarla birlikte geri dönüyor. Üzülerek vedalaşıyor korkuluk ve sığırcık. Korkuluğun ettiği son cümle ise beni bitiren kısım oluyor. "Güle güle sığırcık, güle güle kalbim."

Peki korkuluğun cebindeki buğday taneleri nereden geldi acaba??

Hikayesi, çizimleri, tasarımıyla gerçekten çok beğendik biz Korkuluğun Kalbini. Tavsiye ederiz.

İyi okumalar...

Bir of çeksem...

2011-06-24T20:56:00.000+03:00

Bebekken ne güzeldi. Sakin bir bebekti Defne. Aydan aya gelişimini yazmak büyük keyifti benim için. Hep güzel şeyler oluyordu çünkü. Her bebek gibi sürekli öğreniyor, hergün bir öncekinden farklı oluyordu.

Oysa şimdi her gelen günden korkar olduk. 3 yaşla birlikte 2 yaş krizinden kurtuluruz sanırken 3 yaş beter geldi. Gün içinde sürekli kızdığımı ve hatta bağırdığımı görüyorum Defne'ye. Hadi ben neyse çok sakin bir insan değilim ama cidden her zaman sakinliğini koruyabilen babasını bile delirtiyor Defne. Kızıyoruz, üzülüyoruz. Bir anlamı da olmuyor çünkü onun eğlencesi oluyor çoğu zaman bu durum. Bize gülüyor hatta.

Dışarı çıkmamız olay. Güzel vakit geçirelim diye çıktığımız gezintileri, arabaya biner binmez başlayan mızmızlıkla beraber somurtarak başlayıp somurtarak bitiriyoruz. Bebek arabası çıktı artık hayatımızdan ama Defne'yle dışarıda yürümek adeta işkence. Elimizden tutmak istemiyor, bırakınca ise sapıtıyor. Koşturmasından geçtim sokaktaki insanları rahatsız ediyor. Dün karateee karateee diye bağırarak elini kolunu gelen geçene çarpıyordu. Tutmaya çalışınca da kendini yerlere bırakıyor.

Ne yapacağımızı gerçekten şaşırmış haldeyiz. Tanıyamadığımız bir çocuğun karşısında kendimizi tanıyamıyoruz. Ne dersek tersini yapıyor. Bugün bize "siz bilmiyorsunuz ben ağlıyorum ya aslında sizi kandırmak için yapıyorum" dedi. Hem uyanık hem saf yavrum...

Oyanın en güzeli...

2011-06-21T14:45:00.000+03:00

Babaannemden ve yadigarından bahsetmiştim, çok güzel iğne oyaları yapardı demiştim ya, işte onlar bunlar. 5-6 tane var elimde , ne yapacağımı bilemeden yıllardır saklıyorum. Çok güzeller kullanmak istiyorum, nasıl, ne şekilde bilemiyorum. Ne bozmaya kıyabiliyorum, ne bazalarda saklamaya...
Açtıkça bakıyorum, elime alıp seyrediyorum, geri koyuyorum. Ne yapsam ne etsem?

Bir devrin sonu

2011-06-19T13:53:00.000+03:00

Cuma akşamı itibariyle 2 yıldır süren anneanneli günlerimiz son buldu. Defne henüz pek farkında değil gibi. Anneanne gelince gibi cümleler kurmaya devam ediyor. Bugün söyledim artık, bak tatile girdik, anneanne gelmeyecek tamam mı dedim. Tamam dedi. Ebeyle dedeye mi gideceğiz o zaman diye sordu hemen arkasından:) Tatil demek köy demek tabi Defne için.

Eylül itibariyle anaokulu günleri başlayacak. Şimdiden heyecanlanıyorum düşündükçe. Ağlayacak mı, zorlanacak mı, hemen mi alışacak... Bir sürü şey düşünüyor insan, hiçbirini tahmin edemiyorum. O kadar tepkileri kestirilemez bir halde ki Defne bu aralar. Her anımız sürpriz dolu.

3 kişi olmayı hem özlemiş hem çok alışmıştık anneme. Bana da şimdiden yapmak zorunda kalacağım yemeklerin tasası düştü. Ne olurdu mutfağı da azıcık sevseydim??

Bulutların içinde...

2011-06-15T21:01:00.000+03:00

Okulun son haftası lay lay lomla geçer derken son günde haber verilen inanılmaz sıkıcı, yararsız, içinde bulunmaktan azap çektiğim bir seminerde akşam geç saatlere kadar vakit öldürmek zorundayım.
Kızgınım, bıkkınım. Şekilden, içerikten, görüşlerden son derece rahatsızım. Ama mecburum. Bu mecburiyetse en beteri zaten.
Akşamları yine bulutlara gömülüyorum işte. Biraz seri üretim gibi oldu artık. 2 tane daha yapayım, başka fikirlerim de var. Sabırsızlanıyorum...

Güne iyi başlamaya bunlar yeter mi?

2011-06-13T11:42:00.000+03:00

Bazen yetmiyor işte, özellikle böyle zamanlarda.

Bugün evdeyim, okullar tatil malum sepepten bugün. Bir kere de şu işi boşuna yapmadığımı hissetsem, ne olur sanki. Gelir mi o günler? Umutsuzum:(

Ne zormuş büyümek

2011-06-09T10:10:00.000+03:00

Sevgililerinden ayrılmak isteyip geçerli bir sebep bulamayan yeni yetmelerin bahanesi dönüp duruyor kafamda. Eski tadın yok be blog. Yazma isteğim var hem de çok var ama enerjim yok sanki. Okumayı da hala çok seviyorum ama üşenir oldum gibi. Yorum yazmak istesem de bloggera takılıyorum, var bir sorun çözemiyorum. İzleme zımbırtısı zaten kayıp, birkaç kişi artıyor arada kumanda panelinde görüyorum ama ana sayfada koca bir boşluk, her blogda.
Yine de tüm olumsuzluklara rağmen yazmak istiyorum ben, gittiği yere kadar.

Geziyoruz, eğleniyoruz vs ama bu arada Defne'nin huyu suyu pek değişti sanki. Özelikle geçen hafta bambaşka bir çocuk vardı sanki yanımızda. Herşeyi problem etmesi, ne söylersek inatla ve hırsla tam tersini yapması, biraz kızsak, espri yapmışız gibi bizimle dalga geçercesine gülmesi, sokakta, orada burada delirmiş gibi davranması, tuhaf sesler çıkararak bağırması, yerlere yatıvermesi de büyüme alameti mi acaba? Ne zormuş büyümek gerçekten, hem ona hem bize...

Arkadaşlarıyla birlikte olmayı hem istiyor hem ufacık bir hareketlerine bozulup içlenip yanımıza geliyor, artık oynamak istemediğini söylüyor. Çok sevdiği, komşumuz Azra'yı bile defalarca evden kovdu ağlayarak. Bir süre görüşmesinler dedik biz de. Ve işin üzücü yanı hiç umurunda da değil, sormuyor bile. Parkta bile oynamıyor çocuklarla. Bir kere kayıp yanıma geliyor, öyle dipdibe oturuyoruz. Bazen çok neşeli, bazen böyle. Anlayamıyorum, üzülüyorum. Bu da hepsi gibi geçici bir dönemdir umarım diyorum.

Yaz gelip güneş ve aydınlık tüm ayrıntıları cascavlak ortaya çıkarınca evde gördüğüm her fazlalık daha da gözüme batmaya başlıyor benim. Balkondaki üstü çer çöp dolmuş, rengi atmış küçük raf, Defnoşun dolabının üstündeki oyuncak, kitap, dergi karmaşası, ayakkabılık, salon, mutfak, perde hepsi üstüme üstüme geliyor. Attıkça, araladıkça rahatlıyorum. Balkondaki rafı annem istedi, üstündeki herşeyi atıp ona verdim. Çöp kutusunu çöpe attım. Bomboş oldu balkonum, bayıldım. Defne'nin odasına bir çekmece seti kurduk. Giysileri ayırdık, dolapları düzenledik. Rahatladık. Şimdi tek isteğim son derece rahatsız olan koltuklardan kurtulmak ama ona daha çoook var maalesef.
O zaman kadar mutfağa gönlüme göre bir masa, bomboş balkonuma da birkaç minder bulabilseydim...

Sapanca'da Bir Pazar...

2011-06-07T11:18:00.000+03:00

Hediyelerimizi, siparişlerimizi hazırladık, paketledik, usulden fotoğraflarını da çektik, düştük yine yola.

Çoook uzaklardan gelen sevdiklerimizi gördük. Dostlarla kucaklaştık. Becerebildiğimiz kadar iki lafın belini kırdık.

Dört doğumgünü kutladık, balon patlattık, arıza çıkardık, fotoğraf çektik. Sıcakladık, bazen bunaldık, işletmeye sövdük.

Ama herşeye rağmen değdi sanki. Gene olsa gene giderim. Seviyorum ne yapayım:)

Son fotoğrafı çekmiş olmayı çoook isterdim ama maalesef çeken ben değilim. Sağol Reyhancım.

Gece Mahsulleri Ofisi

2011-06-02T11:14:00.000+03:00

Defne uyur uyumaz keçelerimle oynamaya başlıyorum ben de. Bir ara elime almaz olmuştum, çok özlemişim.
Alttaki isimliği istemişti bir arkadaşım, oğlu için. Onu görünce bir sürü anne daha istedi ve ben şimdi her akşam bulutların içinde kayboluyorum.

Alttaki de keçeden bebek şekeri denemesi. Rengarenk olursa doğumgünlerinde, misafir gelen cücelere de hediye edilebilir. Üstelik de o bir buzdolabı süsü:))

Bu işte benden kat kat becerikli Sümeyye'den aldığım ilhamla (yoksa araklama mı demeliydim:)) alttaki sayıları yaptım. Hiçbir çalışmada bu kadar zorlanmamıştım ama. Biraz da küçük kesince sayıları, dikme ve doldurma işini beraber yapmak gerekti. O da beni bitirdi.

Önce sayıları tanıma, sonra basit toplama işlemleri için...

Defne'nin Kitapları - Cesur Fırfır

2011-06-01T09:09:00.000+03:00

Çok iyi hatırlıyorum, bu kitabı Aralık ayında İstanbul'a gittiğimde almıştım Defne'ye. Gösterdiğimde birkaç kez okutmuş, ondan sonra okutmamak bir tarafa kitabı görmeye bile tahmammül edemez hale gelmişti. Görür görmez istemiyorum, okuma diye ağlıyordu hatta. Aksi gibi kitap benim en sevdiklerimde biri olmuştu ilk okumamla birlikte. Hikayesi, görselleri, sıcacık haliyle sürekli okumak istiyordum ama nafile, Defne kesinlikle istemiyordu. Durum böyle olunca ben de kitabı kaldırdım. Uzun süre görmezse unutur diye düşündüm. Aralık ayından bu yana 1-2 sefer sordum ama hiç birinde istemedi. Taa ki 2 gün öncesine kadar. D

Defne'nin gardrobunun üstündeki çıfıt çarşısını yeni oyuncak toplama dolabına istiflerken yine elim Cesur Fırfır'a gitti. Alıp odasında bir yere bıraktım. Akşam üstü bir baktım Defne almış eline, bunu oku diyor. Nasıl sevindim anlatamam. 2 gündür okuyoruz, şimdilik sorun yok gibi.

Aldığımdan beri bu kitala ilgili yazmak istemiş ama Defne sevmeyince yazamamıştım. Ben de muradıma erdim.

Hikayemiz minik, oyuncak bir tavşan olan Fırfır'ın sahibinin cebinden ormana düşmesiyle başlıyor. Fırfır ormana dönüp dolaşıyor ama evini bir türlü bulamıyor. O sırada koca aynın sesini duyuyor. Başta korksa da ayının ona yardım etmek istediğini anlıyor. Beraber tavşanın mavi kapılı evini aramaya başlıyorlar. Ancak bir sorun var. Ayının kış uykusu zamanı geldiği için her an kış sonuna kadar uyanmamacasına uykuya dalabilir. Tavşandan kendisini uyanık tutmasını istiyor. Tavşancık da ayı uyumasın diye yol boyunca şarkılar söylüyor.

Derken tavşanın evini buluyorlar. Tavşan ayıya veda edip sıcacık yatağına yatıyor. Ama aklına ayı arkadaşı takılıyor. Ya mağarasına varmadan uyuyakaldıysa? Onu uyanık tutacak kimse de yok. Kar da yağıyor, soğuktan donar diye endişeleniyor ve sabah kalkar kalkmaz ayıyı bulmak için yola çıkıyor. Kaybolmamak için eline bir ip yumağı alıp eve bağlıyor. İp bitince kazağını söküp onu kullanıyor ve en sonunda ormanın içinde, yağan karın altında uykuya dalan ayıyı buluyor. Küçücük haliyle onu temizlemeye çalışıyor ama başaramıyor. O sırada ortaya ayının arkadaşı olan diğer hayvanlar çıkıyor. Tilki, sincap, kunduzlar... Önce ayının üstündeki karı temizliyorlar ve üzerine dallardan, otlardan, yosunlardan bir örtü yapıp ayının ısınmasını sağlıyorlar.

Bahar geldiğinde de ilk iş ormana koşup ayıyı buluyor Tavşan Fırfır. Birbirlerine sıkı sıkı sarılıyorlar.

Okuduğum en sıcak, en duygulu, en sevimli öykülerden biri bu. Yardımlaşmayı, insanın gözüne sokmadan böyle tatlı bir şekilde anlatan başka kaç kitap vardır acaba. Görseller, renkler bambaşka, onlara zaten bayıldım. Kısacası her yönüyle tavsiye ediyoruz. Mutlaka alın okuyun.

İyi okumalar...

Mola

2011-05-28T22:35:00.000+03:00

Evde yalnız, bir başına kalmak ne zor bulunan bir şey oldu benim için son yıllarda. Koca maça gitmiş, Defnoş uyumuş, bense bir kitaba gömülüp bir bilgisayar başına geçen, arada da keçe mi yapsam biraz diyerek ne yapacağını, şu kısa zamana ne sığdıracağını bilemeyen hallerdeyim.

Alt kattaki bekarlardan gelen, sanki yan odada stadyum varmış hissi yaratan sese mi gıcık olayım, tam da bu saatlerde Defne'ye gelen öksürük krizine mi takayım şu an bilemiyorum. Biz yatarken gündelik hayatlarına başlayan bu bekarlardan fena bıktım yalnız!!

Evet evet ben en iyisi biraz keçe yapayım. Aklıma gelen ufak tefek şeyleri kaçırmayayım en azından...

Bir de ne güzel şeymişsin sen 50mm, o küçümen haline bakıp aldanmamak lazımmış:))

Gözler kalbin aynasıdır demiş üstad:))

2011-05-25T11:14:00.000+03:00

Güneşli bir pazar sabahı düştük yola. Ne kadar da uykusuzduk aslında, ama Nurturia ve buluşma denince her türlü engel itinayla bertaraf ediliveriyoruz bizde.
Kalablık bir anne, baba, çocuk, bebek topluluğu halinede buradaydık bu sefer. Her ne kadar bizim buraların müthiş köy kahvaltıları gibi olmasa da, dostluk, sohbet, sımsıcak arkadaşlar için gittiğimiz her kilometreye değerdi.
10 gün sonra yine, yeniden Sapancadayız:)) Sabırsızlanıyorum...

Mutluluğun gözlerden okunması böyle bir şey sanırım. Güzel bulmuyorum kendimi, mutlu olunca güzelleşiyorum, herkes gibi...

Pembe Kanat ve Yeşil Burun

2011-05-23T09:42:00.000+03:00

(Güzel bir çocuk kitabı ismi gibi geldi bir an kulağıma:)

Uzun süredir ne içimden geliyordu, ne vakit bulabiliyordum keçelerimi kesip dikmeye. Uzun zaman önce biryerlerden bulduğum bu baykuş figürü çok heyecanlandırdı sonra beni. Arka arkaya 3 tane diktim. Biri siparişti gitti. Bu ikisi de yeni sahiplerini bekliyor. Pasaja koymadım, size uçsun isterseniz bir mail atmanız yeterli.

Bu isimlik de minik, tatlı mı tatlı bir cimcimeye hediyemdi. İlk kez denedim ama çok beğedim ben. Siz de böyle bir isimlik isterseniz mail atın, konuşalım.

Herkese iyi haftalar...

37 aylık demek de komik gelmedi değil hani:)

2011-05-17T11:19:00.000+03:00

37 ayını dolduran Defne;

Gidelim, yapalım, koşalım vs. yerine hala gidenim, koşanım, yapanım diyor. Çok seviyorum, uzun süre daha böyle der umarım

Hala ıslak değil ıklak diyor.
Tavada pişen yumurtaya dolma yumurta, tavaya kırılıp karıştırılmadan pişirilene ise yan yumurta diyor.
Bilgisayara bilkayay, teşekkür ederime tefeşşür ederim diyor.

Kitap fuarında bizden para alıp, az ilerideki standa giderek kendi başına su aldı ilk kez. Parayı uzattı ve su alabilir miyim dedi. Uzaktan izledik, çok hoşumuza gitti.

Kaykaya kay, kuskusa kus, sekseğe sek diyor. Üşengeç mi acaba?

Ayakkabıya ayakkebi, kitap hariç yazılı çizili herşeye detter (defter), parçalardan oluşan hiç alakasız şeylere sayfa diyor.

Kulaklarını çok dolu olduğunu söyleyen çocuk doktorunun yönlenirmesiyle KBB ye götürdük Defne'yi. Ben de muayene olacaktım ve korkmasın diye önce ben oturdum. Ama yanlış yapmışım. Kulağıma giren uzun uzun çubukları görünce korktu sanırım ve sıra ona geldiğinde 3 yıllık hayatında ilk kez doktor muayenesinde ağladı. Oturmak istemedi. Böyle durumlarda ne yapılır bilmiyormuşuz sanırım bize de kal geldi. Neyse ki doktor normal aletle bakalım dedi de razı oldu. Kulağını da sen bakma diyerek temizlemeye razı ettik ama mızlayıp durdu.

Yarışmaya feci halde takmış durumda şu ara. Bütün gün hadi yarışalım deyip duruyor. Halının başına geçiyoruz, 1,2,3 diye sayıp koşuyoruz odasına kadar. Yaptıramadığımız şeyler olduğunda da bakalım kim birinci yapacak, Defne ne kadar hızlı yapacak diyoruz, hemen kanıyor:) Yavrum bir de çok hızlı koştuğunu sanıyor. Oysa ki hiçbir zaman çok hareketli bir bebek olmadı. Koşmayı bile yeni yeni keşfediyor.

Hala kendi kendine oynamıyor ama bazen unutuyor kendini, bebekleriyle falan konuşuyor, bıdır bıdır anlatıyor. Sabah Diego'yu seviyordu, canım dostum, güzel dostum diye. Çok güldüm:)

Bir de hıh demeyi öğrenmiş. Çok alakasız ve komik yerlerde de kullanıyor. Kendince sinirleniyor, kollarını kavuşturup ben onu öyle hiç sevmem, hıh deyip başını çeviriyor. Bazen bize de yapıyor ciddi ciddi. İstediğini yapmadığımızda "çabuk bana verin onu, hemen diyorum hemen, hıh" diyor. Kızsam mı gülsem mi bilemiyorum. Lavaboda oynarken sabun bulaşan yüzünü yıkayınca " ne yaptığını sanıyorsun sen?" diye bir güzel ayarı verdi mesela.

Böyle böyle büyüyor be blog, en iyi sen biliyorsun...

Fuarda 4,5 saat

2011-05-16T14:17:00.000+03:00

Biraz daha fazla stand olsa, onları da gezecektik, yorulduk ama hiç sıkılmadık. Geçen sene de çok eğlenmiş, çok keyifli anlar geçirmiştik. Defne ortamı çok seviyor. Geniş koridorlarda insanların arasında koşturuyor, gözüne takılan standlara bakıyor, gerçekten çok keyifleniyor hissediyorum, farkediyorum.
Yine böyle güzel bir fuar günü geçirdik. Geçen seneye göre kendimizi daha fazla tutup daha az kitapla evimize döndük.

Defne'ye kitap seçerken bu sefer gerçekten çok zorlandım. En önemli sepep aslında standlardaki kitapların çoğunun bizde olması. Kırçiçeği, YKY, Tübitak ve İş Bankası Yayınlarından hiçbirşey alamadık. YKY çok az çocuk kitabı getirmişti ve hepsi bizde vardı. İş Bankası da genelde kalın sayfalı kitapları, Pisi Kedi Serisini doldurmuştu standa. Fazla birşey yoktu. Sadece Kırçiçeği Yayınlarından tam da bizim durumumuza uygun Şirin Yuvaya Gidiyor kitabını aldık ve başka standlara doğru yola çıktık.

Defne'ye kitap alırken zorlanmama neden olan iki sebep daha var. Birisi duyduğumuz, bildiğimiz ve gördüğümüz kitapların çoğu artık Defne'ye göre oldukça kısa metinli. Okuması 25 dakika süren bir kitabı hiç dikkati dağılmadan büyük bir keyifle dinleyebiliyor artık Defne. Bu nedenle artık her sayfasında kısa bir paragrafı olan kitaplar almak istemiyorum. Uzun metinli ama anlayabileceği dille yazılmış kitap bulmaksa hiç kolay değilmiş onu anladım.

Bir diğer neden de tabi ki Defne'nin artık kendi tercihlerinin olması. Çok güzel bir kitabı, sebebini hiç anlamadığım şekilde reddedebiliyor. Bu nedenle gözüme kestirdiğim kitapları bir de Defne'ye gösterdim. Bakar bakmaz ya istiyorum dedi, ya da almayalım. Neye göre karar veriyor bilmiyorum ama istemediğini sonra da asla okutmuyor.

Aşağıdakiler bize...

Bunlar da anlattığım zor koşullara rağmen Defnoşa aldıklarım:)

Kırmızı Kurbağa ve Yeşil Famingo Tudem Yayınları, Bohem Kitaplar serisinden. Daha önce yazdığım Bisiklet, Kızak ve Vapur kitabının bir başka versiyonu.

Şirin Yuvaya Gidiyor kitabını eylülde başlayacak kreş macerasına belki olumlu etkisi olur diye aldık. Kreşe başlayan bir kız ve ısrarlarına dayanamayıp kızlarıyla birlikte kreşe giden anne babanın öyküsü. Kız prenses, anne baba da kral ve kraliçe. Bu kısım pek hoşuma gitmese de öyküyü sevdiğim için aldım.

Köstebek Kuki de arkadaşlarını üzen, sonra da onlardan özür dileyip gönüllerini alan yaramaz bir köstebek. Öykü kötü değil ama biraz didaktik geldi bana. Bu tarz kitapları çok sevmesem de, uzun metni, kolay anlaşılır dili ve sevimli görselleri sebebiyle almadan duramadım.

Yeni favorimiz Can Çocuk standında bir çok kitap beğendim aslında ama hepsini inceleyemediğimden tamamını okuyup öyküsünü sevdiğim Emekli Vagon kitabını aldım. Metin oldukça uzun, Defne de trenleri çok seviyor. Bu kitabı bir ara yazacağım, o yüzden şimdi anlatmayayım.

Yıldızlı Alfabe ise harfleri çok sevimli bir şekilde tanıtıyor. Daha çok erken ama görsellerine bayıldığım ve almazsam unutabileceğim için saklamak üzere bu kitabı da aldım.

Uzun süredir kaybettiğim okuma aşkımı da fuar bahanesiyle yeniden buldum, mutluyum...

Ahmet ÜMİT, severim de severim...

2011-05-14T23:00:00.000+03:00

Kitap fuarına geldi, ne iyi etti. Pek severdim, daha da sevdim. 3 kitabımı imzalattım, yetmedi bir de arkadaşım için imzalattım. Sıcak, samimi, güleyüzlü, konuşkan, canayakın. Daha ne olsun?
Çok mutluyum kendisini tanıdım için.

Masadaki kurabiyelerden Defne'ye ikram ederek kızımın da kalbini 12den vurdu.
Fuar macerası, aldığımız kitaplar da bir sonraki posta...

Kek gibi

2011-05-10T11:16:00.000+03:00

Geçen gün mini kekler yaptık Defne'yle. Kek yapacağız deyince hemen önlüklerimizi giyelim dedi. Gittik, bir koşu hazırlandık geldik. Kırıta kırıta, poposunu sallaya sallaya geldi. Mutfakta birşeyler yapmayı zaten çok seviyor da bu önlük işini onu 2 kat mutlu ediyor. Çırptı, katıştırdı, unu, kabartma tozunu, vaniyayı, kakaoyu ekledi. Ben bir yandan Defne'yle uğraşıp bir yandan muffin kalıplarına doldurmaya çalıştım kek hamurunu.

Çalışırken aksatmadığı en önemli şeyse hamuru parmaklayıp yalamak oldu. Sürekli eli ağzındaydı, kaç kere hamura girdi çıktı o minik parmak bilmiyorum:)

Böyle anları seviyorum. Yaşadığım anda, o zaman diliminde keyif aldığımı parmak uçlarıma kadar hissediyorum. Keşke her anımız böyle olabilse. Keyifli, arızasız, krizsiz. Çiçek gibi, şiir gibi, kek gibi...

Böyle başladı, böyle bitti...

2011-05-09T11:48:00.000+03:00

16 ay emzirdim Defne'yi. İlk zamanlar hiç ihtiyacımız olmamıştı biberona ama hamileyken bir heves almıştım şu miniminnacık, sevimli şeyi. Sanırım bütün hamilelerin ilk aldığı eşyalardan biri kendisi. Bakıp bakıp severdim o zamanlar. Şimdi de Defne'ye oyuncak oldu, bebeklerini besliyor onunla.

Ek gıdaya geçtiğimiz dönemde su içsin, ıhlamur içsin diye bir gayret alıştırdık biberona. Oysa ki o zamanlar Defne'ye bakan bakıcı teyzesi gayet de güzel bardakla içiriyor, verdiğim bibeonu kullanmıyordu. Aklı eren, 2-2,5 yaşını geçmiş çocukları bağlandıkları alışkanlıklarından vazgeçirme süreci beni hem korkutuyor hem üzüyor. Birkaç gün de olsa zor oluyor çünkü. Bu bıraktırma işi yüzünden biberona da alıştırmamayı tercih ederdim. Emzik emmedi, biberon da kullanmayabilirdi. Zaten temizliği, BPA sı derken, en güzeli hiç kullanmayıp kafanın rahat olması belki.

1 yaşına kadar, belki daha sonra da çok bağımlı olmadı biberona. Ama emzirmeyi bırakıp süte başladıktan sonra çok alıştı. Koca çocuğu biberon sevdalısı yaptık resmen. Ihlamurunu, pekmezli suyunu, sütünü, herşeyi biberonda istiyordu. Kolay geliyordu tabi. Gün içinde neyse de uykuya geçerken içmesi beni çok düşündürüyordu. Hem dişlerin temizliği, hem uyku yardımcısı olduğundan bıraktırmanın zorluğu vs vs. Birkaç kere deneyip sonuç da alamayınca iyice korktum. Doğumgününden birkaç gün sonra, çok fazla yoğurt yemesini bahane edip uyurken vermedim. Aslında hata ettim, önceden hazırlamam, yerine birşeyler koymam gerekliydi belki. Düşünemedim. O gün ağladı biraz. Biraz da anneannesinin varlığından yüz buldu. Onu odadan gönderince susuverdi. Bana süt getir, hemen getir demesi hala kulaklarımda:( Ondan sonraki günler bardakla ve pipetle içip yatışa geçti. Bir de yanımıza su alıp ağzını çalkalayıp bir bardağa tükürmesine izin veriyoruz, bunu çok seviyor. Ama genel olarak çok fazla süt talep etmiyor. Çoğu geceler içmeden uyuyor. Bu da hem gece işemesi hem de sütle ilgili hergün duyduğum olumsuz şeyler yüzünden benim işime geliyor.

Son içtiği biberon da fotoğraftaki büyük abi:)) Hepsini anı kutusunda saklayacağım.

3 yaşına 1 hafta kala gece bezini de tamamen bıraktı. Daha önce defalarca deneyip, hep geri dönmüştük. Bir de söz konusu çocuk olunca belli bir süre geçmeden emin olmamak gerektiğini bilmezmiş gibi her seferinde yazdım buraya. Ama bu sefer kesin oldu bu iş. 1 aya yaklaştı ve sadece 2 kaza var. O kadar da olacak artık.

Gerçekten büyüyor...

Not: Bir önceki postun yorumlarına uzun uzun cevap yazdım az önce ama yayınla dememle blogger yardım sayfasında buldum kendimi. Yorum yazamıyorum, yazdıklarım da boşa gitti, çok üzgünüm. Yorumların her biri çok değerli benim için. Nolur kusura bakmayın:(

Bir Kocaman Eşşek

2011-05-04T20:10:00.003+03:00

Ne kadar ihmal etmişim Defne'nin kitaplarını yazmayı. Benim kitaplarım konusunu ise hiç açmıyorum. Ne oldu niye okuyamaz oldum bilmiyorum ama aldığım son kitapla bu kısır döngüyü kırmayı umuyorum. Hemen okuyup buraya yazacağım diye kendime söz veriyorum.

Bir Kocaman Eşşek, Can Çocuk Yayınlarından. Can Yayınları beyaz üzerine kırmızı kalbiyle hepimizin aklına kazınmıştır eminim. Bizim evde kitaplığın bir rafı dizi dizi o kalplerle kaplı. Elimizdeki iki çocuk kitabına bakarak söyleyebilirim ki yakında Defne'nin kitaplığında da oldukça büyük bir alan işgal edebilirler.

Bir Kocaman Eşşek, aynı bizim evlerde yaşayan minik sıpalar gibi herşeyi kendi yapmak isteyen küçük bir eşek yavrusudur. Kendi kendine tuvalete gitmek, kendi kendine yemek yemek ve kendi kendine giyinmek istemektedir. Bayan Şıngırdak Domuzcuk için yaptığı resmi de yine kendisi götürmek ister ve küçük macera başlar. Önce bay maymunla karşılaşır ama maymun çok hızlı olduğundan ona yetişemez. Bay Keçi'nin kucağında dinlenmek ister ama rahat edemez. Bayan Kobay Faresi onu tuttuğu gibi kovasında hatur hutur yıkar. Bizim kocaman eşşek, yumuşak süngeri ve sıcak bıcı bıcısının hayalini kurar o anda. Ardından çişi gelir, porsuğun kapısını çalar. Pis kokulu ve garip seslerin olduğu tuvalette aceleyle işini halledip yola koyulur. Akşam olurken Bayan Şıngırdak Domuzcuğun evine varır ve yaptığı resmi hediye eder. Orada kendisine ikram edilen kekten de birşey anlamaz ve gece gece dönüş yoluna koyulur.

Ağacın arkasındaki anne eşeği gördünüz mü? Biz Defneyle çok seviyoruz.

Yürümekten çok yorulmuştur, adım atacak hali kalmaz. Bir yere kıvrılıp yatar ama rahat edemez. Önce taşlar batar sonra çimenler. Derken birden çok güzel kokan, yumuşacık bir yer bulur ve kıvrılıp yatar. Bu yer o kadar rahattır ki sabaha kadar deliksiz uyur.

Sabak kalkınca bir de ne görsün? Annesinin koynunda yatmıştır bütün gece.

Hikaye zaten sımsıcak, dokunaklı, çok sevimli. Çizimleri de sade ama göze hoş gelen cinsten. Defne kitabı her yönüyle çok sevdi. Bazı kitapları gördüğü anda reddediyor, o yüzden korkarak çıkarıyorum ama bunu ilk andan çok sevdi ve sürekli okutuyor. Ayrıca yavaş yavaş uzun metinlere geçtiğimiz şu dönemde çok isabetli bir seçim oldu bizim için. Başlardaki birkaç sayfa haricinde genelde sayfanın yarısı metinden oluşuyor. Artık her sayfada bir cümle olan kitaplarla işimiz bitti sanırım. Bir Kocaman Eşşek'ten çok daha uzun metinli iki kitabımız var, onları da yazacağım. Defne her birini severek, sıkılmadan dinliyor.

Bu şirin eşek öyküsünü tavsiye ediyoruz.

İyi okumalar.

* Kitapta sadece yavru eşeğe Kocaman eşşek deniliyor. Diğer bölümlerde eşekler hep tek "ş" ile yazılmış. Ben de o nedenle bu şekilde yazdım.

Acele karar vermek, hızlı olmak lazım...

2011-05-02T12:07:00.000+03:00

Cuma, Cumartesi bendeniz için öksürük krizleri, şurup şişeleri, sürekli uyku halleri ve yatışlarla geçince pazar günü olmayan güneşe inat attık kendimizi sarı çiçeklerin içine. Güneş yoktu ama hava güneşe inat sıcacıktı. Tam mangal havası dedi koca, tam mangal havası diye ekledi Defne. Ardından da beraber açarız demeyi ihmal etmedi, bagajda katlı duran komik mangalı. Eve sadece tuzluk almak için uğradık. Maarkette, pazarda olanı topladık, tepelere papatyaların arasına çıktık. Bizimle beraber güneş de çıktı.

Açık havada Defne bile ummadığım kadar yedi. Yemekten sonra yayıldık çimlere. 3 kişi bu kadar eğlenmemiştik ne zamandır. Yuvarlandık, ot yağmuruna tutulduk, sarıldık, kıkırdadık, ısındık ve üşüyünce eve yollandık. Biraz daha kalsaydı güneş, biz de kalırdık.

1 Mayıs Taksim hayali de başka bahara artık...

"İyileştirin beni" kadar yürek parçalayıcı bir söz var mıdır ki? Neyse ki iyileşecek, çok şükür..

2011-04-26T12:17:00.000+03:00

Hastayız yine bu ara. Yok ben öyle babamız geldi, aşımızı olduk annelerinden olmadım hiç:) Hastayız derken, ikimiz de hastayız maalesef. Defne pek hasta olmaz, ben mii, ben hele hiç hiç olmam, hayatımda boğazım ağrımadı mesela diye atıp tutarken 2 ay önce gelen boğaz ağrısı, öksürük peşimizi bırakmadı ana kız. Defne'de bonusu ateş tabi ki. Bir hafta iyiysek, sonrasında tekrar kötüleşmeye başlıyoruz. Dün yine doktor yollarındaydık, yine boğaz enfeksiyonu, yine antibiyotik. Antibiyotik de 1-2 kere ancak kullanmışızdır diye atıp tutan da bendim değil mi? Böyle utandırırlar işte adamı. Böyleyim ben ama neyse söylerim, başka türlü yapamam ki. Uyuyorsa uyuyor, yiyorsa yiyor derdim daha küçükken de, söylemesene öyle heryerde, nazar değer diyenlere inat.

Hem hastalık hem yorgunluktan sebep elim birşeye gitmez oldu. Bakıyorum aynı zevke sahip olduğum marifetli annelerimiz ürettikçe üretiyorlar, ben yerimde sayıyorum. Kitap okuyamıyorum, keçeyle uğraşamıyorum, post yazmaya üşenir oldum. Fotoğraf bile çekmeye elim varmıyor. Onun sebebi, sonuçtan memnun olmamam biraz da. Ne kadar gidecek böyle el yordamıyla bilmiyorum.

Geçen hafta doğumgünü, bu haftasonuna sığan bir 23 Nisan Nurturia buluşması, bir düğün, bir kına gecesi, arkasından hastalıklar derken halim kalmadı herhalde. Biraz zaman tanımalı insan kendine, acelem nereye? Toparlanınca istediğimi yaparım da şu ciğerimi parçalayan öksürük bir geçseydi.
Son söz Defnoştan arak: "Ben neden iyileşemiyorum bir türlü??"

Küçük Şef - Büyük Şef?!!

2011-04-22T10:05:00.001+03:00

Defne'ye gelen her hediye ile ben de havalara uçtum, paketler açılana kadar pır pır kelebekler uçtu içimde. Halbuki ona geliyordu hepsi, bana ne oluyordu değil mi?
Ama bu var ya bu... O sevincin, heyecanın, mutluluğun bir kısmı bu sefer gerçekten bana aitti. İkimize de birer önlük ve şapka. Naıl mutlu olduk, nasıl sevindik Defne'yle. Deli olduk resmen. Bir yandan paketi açarken bir yandan elime geçen şapkaları takmaya çalışıyordum, bir Defne'ye bir kendime. Hazır olur olmaz mutfağa koştu küçük ahçı. Ben ahçı oldum ben ahçı oldum, herşeyi ben yapacağım diye mutfağı ele geçirdi. Bütün patatesleri doğradı o heyecanla. Arada aynanın karşısına geçip hem kırıttı hem kendine baktı.
Gamzecim eline, yüreğine sağlık, tekrar binlerce teşekkür.

Bu önlükler çok da uzak değil aslında. Bir tık ötenizde. Gamze eminim sizin için de harika bir tasarım yapacaktır. Üstelik fiyatlar sizi şaşırtacak kadar uygun. PASAJINA buyurmaz mısınız?

Defne Yaprağı Butik Pasta, Cupcake ve Kurabiye

2011-04-20T14:13:00.000+03:00

Nasıl ama? Biz çok beğendik hatta yemeye kıyamadık, o kadar beğendik:)

Şimdilik evden sipariş üzerine çalışıyoruz ama şirin bir butik pastane açma hayallerimiz var kızımla. Size de yapalım bir pasta, ister misiniz?

Nisanda doğmak çok güzel olmalı. Defne bu sene bunu doya doya yaşadı. Hem doğumgünü, hem 23 Nisan Nurturia çekilişi nedeniyle başlayan hediye yağmuru hala sürüyor. Bu harika pasta seti Özgeciğimin Defnoşuma hediyesi. Çok teşekkürler tekrar. Kızımı seven, düşünen herkese binlerce teşekkür.

Çilek kokuluydu herşey...

2011-04-18T14:20:00.000+03:00

Kutladığımız en güzel doğumgünü buydu bence. Çocuk dolu, bol neşeli, kahkahalı, dost, arkadaş dolu...
Ama en güzeli mumları üfleyip, doğumgünü şarkısını duyan Defne'nin tarif edilemez sevinciydi. İnanamadı sanki bir an, herkes onu alkışlıyordu, o kadar mutlu oldu ki. İşte o zaman değdi dedim, herşeye değdi.

İstanbul'dan arkadaşlarımız geldi. Burcu, İlkay, Senem, Esra Özlem. Buradan Deniz, Leyla. Biricik komşumuz Azramız ve zeytin İlkemiz de bizimleydi.
Kuzularımız neredeyse hiç ağlamadı. 1-2 küçük hadise dışında herşey çok sakindi. Çok güzel bir doğumgünü geçirdik. Gelemeyenler de hediyeleriyle sevindirdiler Defne'yi.
O çok mutluydu, tabii biz de.

Süslemeleri yaparken çok ama çok zevk aldım ben. Ama en güzelleri yine Elif'e ait olanlardı. İyi ki doğdun bannerını hakkettiği gibi çekemedim. Muteşem kocaman birşey hazırlamış Elif. Hoşgeldiniz yazısı ve büyük çubuklu süsler yine ona ait. Tekrar çok ama çok teşekkürler.

Üç

2011-04-15T10:00:00.000+03:00

Günler ne kadar büyüdüğüne inanamamakla geçiyor. Kendisine bakarken değil belki ama resimlerine bakarken daha çok hissediyorum bunu. Burada da sık sık yazıldığı gibi gerçekten okul zamanı gelmiş bir çocuk gibi görünüyor resimlerde. Biraz da boylu poslu olunca bebek hali hiç kalmamış gibi. Ama yüzü, yanakları, kolları, bileklerinin boğumları, parmakları hala bebek benim kızımın. Artık 3 olsa da bebek sanki. 3 bir dönemeç ya hani, 3+ olduk ya biz, uzun süredir oynadığımız oyuncaklarla oynamamız artık legalleşti ya, o bile çok ilginç geliyor şimdi bana.

Geçen seneki yazımda anlatmıştım hislerimi, değişmedi ki. Zaman geçtikçe çoğalıyor, büyüyor, daha da anlam kazanıyor sevgi. Ama hep yerinde, sapasağlam duruyor.

Canım kızım, iyi ki varsın. Seni çok seviyoruz bebeğim, minik kelebeğim, meleğim, boncuğum, mavişim, annesinin bir tanesi, canımın taaa içi...

Partiye de çok az kaldı, heyecan dorukta.
Bu 1'di
Bu da 2

Ne kadar az kalmış 3 yaş partisine, geç mi kaldım ne?

2011-04-08T22:50:00.000+03:00

Ne çabuk geçmiş zaman... 1 hafta kalmış, yeni farkına varıyorum. Aldı mı beni bir telaş, bütün gece kestim, biçtim, yapıştırdım, bitiremedim. Bir de başım ağrımasa daha yol alırdım ama olsun, daha dolu dolu 1,2,3,4,5,6,7,8 gün var. (Böyle yazınca çok görünüyormuş:))
Bu sene yardım aldım biraz. Canım arkadaşım Elif grafikleri hazırladı, çıktıları aldı, verdi elime. Çok çok ama çok teşekkürler buradan da. Birkaç da iyi fikri varmış, onlar bana da sürpriz. Sabırsızlıkla bekliyorum.

Bunlardan değil de mutfak işinden çok tırsıyorum. En zoru o bana. Umarım altından kalkabilirim. Hadi bakalım...

36. ayında Defne

2011-04-06T10:35:00.000+03:00

1 yaşında başlamıştım blog tutmaya. 2 yaşına kadar sektirmeden her ay yazdım neler yaptığını. 2 yaştan sonra ise zor gelmeye başladı. Gelişimi çok daha hızlı ve geneldi çünkü. Tek tek söylediği kelimeleri yazmak kadar kolay değildi. Ama 3 yaşına girmesine 9 gün kala neler yaptığını neler sevdiğini yazmak istiyorum. Becerebildiğim kadarıyla. Benim yazabildiklerim onun yapabildiklerinin yanında çok zayıf kalıyor çünkü.

Bu aralar kendisine kısaca dengesiz demek istiyorum. Babası gitmesin diye ağlıyor önce. Gittikten sonra ben babamı istiyorum, canım babam, ben babamı çok özledim diye ağlıyor. (ne babaya ne bana çok düşkün oysa, yeni çıktı bunlar) Baba geldikten sonra da git, gelme, seni istemiyorum diye diye kovuyor.

Komşumuzun kızı Azra'yı çok seviyordu. Hem kendisi gidiyordu hem Azra bize gelsin istiyordu. 1 haftadır işler değişti. Kendisi yine gidiyor ama Azra bize gelince gelmesin, istemiyorum diye ağlıyor. O ağlayınca Azra korkup gitmek istiyor. Dün elinden tutup evine götürdü Azra'yı. Azra vazgeçti bize geri gelmek istedi. Gelsin dedim, gelmesin ben yemek yiyeceğim, çok acıktım dedi. O sırada Azra'yı kapıdan kendi evine doğru itekliyordu. Eve gelince de kapının altını üstünü kilitletti bana Azra gelmesin diye!!

Çizgi film izlemeye başladı yavaş yavaş. Biz de izin veriyoruz kısa süreler. En sevdikleri Chuggington yani çufçuflar ve Kahverengi Ayıcık. Dün babasıyla İnek Otis'i izlediler. İlk kez gördü ama ben otisi çok seviyorum deyip durdu izlerken.

Bu aralar en sevdiği kelime "evet". Onaylama cevapları hep evetli. Çok komik oluyor ama. Meyve suyu ister misin Defne? Evet. İsterim evet diyor. İstemediği şeylerde de hayır diyor. Defne kullandıkça farkediyorum aslında evet ve hayırı fazla kullanmadığımızı. İstiyorum ya da istemiyorum demez miyiz genelde?

İstemediği birşey yapmaya çalıştığımız zaman, yapamazsııın, hayır, yapamazsııın diyor dramatik bir şekilde.

Paçamızdan ayrılmıyor. Kendi kendine 5 dakika oynamıyor. Yanından ayrıldığımızda peşimizden geliyor, huysuz bir anındaysa olduğu yerden bağırıp ağlıyor var gücüyle. Beni neden yalnız bıraktııın diyor bir de içli içli.

Karanlıktan, yalnızlıktan korkmuyor. Köpeklerden korkuyor sadece. Bizi yiyeceklerini sanırıyor. Arının bile bizi yiyeceğini sanıyor hatta.

Çöp arabalarını çok ama çok seviyor. Seslarini uzaktan tanıyor. Başka birşeyle meşgulse bile mutlaka duyup pencereye koşuyor.

Simitçiye bağımlı. Sıcakçıııı (evet simitçimiz böyle bağırıyor) diyen sesi duyduğu an telaşlı ve bağımlı bir şekilde şimitçi geldi, alalım alalım diye evin içinde koşturmaya başlıyor. Biraz yavaş davranırsak gidiyor, kaçıyor diye ağlamaya başlıyor. Oysa ki simitçi biz çıkana kadar bekliyor balkonun altında. Bulmuş hergün alan evi, satmadan gider mi? Neredeyse hergün alınıyor mecburen.

Elbise ve etek giymeyi çok seviyor. Dans edeceği zaman oynama kıyafeti diye hangisini eline geçirdiyse pijamasının üstüne giyip geliyor.

Odasını, oyuncaklarını, kitaplarını hala toplamıyor.

Oynamayı sevdiği pek birşey yok gibi. Mutfakta zaman geçirmeyi, orada birşeyler yapmayı, suyla oynamayı, bulaşık yıkamayı seviyor.

Dün benden yumurcak birşeyler istedi. (yoğuracak birşeyler) Bir kaba su koyup, biraz un serptik. 1 saat mini el mikseriyle çırptı onu. Yavaş yavaş su ekledi, çırptı durdu. Arada tadına baktı, çirkin olmuş deyip biraz daha su ekledi. Bu tip işlerden çok ama çok zevk alıyor.

3 tekerlekli, arkadan ittirgeçli bir bisikleti var. Kış geldiğinden beri bodrumdaydı. Geçenlerde çıkardık. 1-2 denemeden sonra kendi başına, pedalları çevirerek ilerlemeyi başardı. Yedek tekerlekli, 2 tekerleği olan bir bisiklet gördü girdiğimiz beyaz eşya dükkanında. Spidermanli:) Bindi üstüne, indiremedik. Alalım bunu demeyi de bilemedi, ben bunu çok sevdim, çok beğendim deyip durdu.

Çok nadirdir kustuğu ama kusunca çok bozuluyor. Geçen gün azıcık çıkardı. Neden kustum ben, niye kustum şimdi ben diye bir müddet ağladı.

Hala ayakta sallanarak uyuyor. Mutlaka biberonda süt de istiyor. Bir de kitap okutturuyor. Hangi birini bıraktıracağız ben de bilemiyorum. 3 yaşına kadar halledebilmiş olmayı dilemiştim ama olmadı. Ne yapalım sağlık olsun.

Yazdıkça aklıma geliyor ama yeterince uzun oldu zaten. Bir başka büyüme postuna artık...
Doğumgününe de çok az kaldı. Yine cici birşeyler olacak. Çıktılar alındı ama kes yapıştır başlamadı. Başlasam iyi olacak artık.

Yaklaşan gece ve hayaller...

2011-04-04T21:01:00.000+03:00

Blogu hiç günlük gibi düşünmedim ben ama bazen bugün şunlar şunlar oldu diye yazmak geliyor içimden. Belki de yazıyorum ben farkında değilim, günlüğe yazar hissiyatı ve amacıyla yazmadığım için sanırım...

Günlerdir uykusuzum, yorgunum. Geceleri deliksiz uyuyan bir kızım var diye sevinirken herşey nasıl da tepetaklak oluverdi. Önce pencere önü nöbetleri, sonra sebepsiz uyanmalar, sonra öksürük krizleri, en sonunda da benim öksürük krizlerim. Kızınki geçti rahatlayacağız derken 2 gecedir göğsüm sökülürcesine öksürdüğümden uyuyamadım. Kalktık doktora gittik bugün. Ne Defne'de ne bende birşey var. Ciğerler temiz, boğaz temiz. E niye öksürüyoruz biz? Belli değil. Virüs müsün neysen git artık bizden, lütfen...

Kargocuya sinirlendim bir de. Neymiş hediyelerimi paketlemeden gidecekmişim bir daha. Ptt kargo bu arada. Paketlerin içine bakması gerekiyormuş. İlk kez duydum, söylendim de bayağı. Belki çamaşır gönderiyorum, ona da mı bakacak acaba? Verdiği forma yazıyoruz zaten, beyanımız yetmiyor mu? Napacağım ben şimdi, gidip orada mı paket yapacağım:((

Bu aşağıdaki cici şeye ne zamandır başlayamamıştım. Dün kestim sonunda. Çok heyecanlıyım çünkü sipariş veren kişi de bir başkasına hediye edecek. İki kişi beğenecek (ya da beğenmeyecek:). Umarım çok ama çok güzel olur. Çok da sevdiğim bir figürdü, ne zamandı yapmak istiyordum.

Biterken, Defne uyuyor. Şimdilik öksürmüyor. Benim durum meçhul. Yatınca ortaya çıkıyor zaten öksürük, bu gece gelmesin nolur. Biraz dikiş dikmeyi ve deliksiz bir uykuyu hayal ediyorum.

Biraz yeşillik gerek

2011-03-31T12:04:00.000+03:00

Yürüyerek eve gittiğim yolun kenarındaki çimenlik bu çiçeklerle dolu. Yerden bitme, minicikler ama nasıl sağlamlar. Narin görünüyorlar ama çok güçlüler, o incecik dalın üzerinde beklenmedik bir diklikle duruyorlar. En önemlisi bana çocukluğumu hatırlatıyorlar. Sokaklarda, lojmanlarda, yeşillerin, çimenlerin, çiçeklerin, bahçelerin içinde geçen çocukluğumu. Düşününce ne şanslıymışım diyorum, çocukların yeşillik görsünler diye arabalara atılıp kilometreler tepildiği şu zamanlarda.

Dün 4-5 tane kopardım Defne'ye götürmek için. Biraz hasta gibiydi, iyice de huysuz. İstemedi. Olsun ben de demetleyip fotoğrafını çektim. İstediğim gibi olmasa da hiçbir fotoğraf, çekmeye devam.

Sahi adı ne acaba bu çiçeklerin? Bulsak, balkondaki boş saksılara eksek. Yanına uzun saksılara nane ve maydonoz. Sadece bu üçü ama. Neden bilmem yıllardır nane, maydonoz ekmek isterim. Hiç gerçekleşmedi o ayrı. Buraya yazdım ya belki bir enerji gelir yapıveririm, olmaz mı?

Yarım kapasite

2011-03-30T10:32:00.000+03:00

Uykusuzluktan beyni yarı çalışır durumda olduğundan, gece kızı yanında yattığı halde içeriden gelen öksürük sesine (anneannenin sesi) "ay kız öksürdü" diye koşmaya kalkan kişiye ANNE denir.

İki fotoğraf arasında 5 ay var. Ne kadar büyümüş. Hafta sonu gittiğimizde sığamadı deliklere...

Zor işmiş okul işi...

2011-03-29T14:03:00.000+03:00

Ne zormuş bu okul işi. Önceliğim sandığım şeylerin önemli olmadığını, önemsiz saydığım şeylerin yoluma taş koyacağını bilmeden başlamışım ben bu işe. Gittiğim okullarda bize uyanı bulmak için sorular sorup duruyorum. Arkamdan (bazen yüzüme) bilinçli ebeveyn diyorlardır eminim ama ben bilinçsizce aklıma gelenleri sorup duruyorum. Yeni bir okula gideceğimizi düşündüğüm anda karnıma ağrılar girmeye başlıyor, sanki görüşmeye değil sınava gidiyorum.

Daha dün en iyi okul eve yakın okuldur diye kendimce çıkarımlarda bulunurken bugün bambaşka şeyler düşünüyorum. Sınıflarda gördüğüm kocaman plazma tvlere taktım mesela. Ne gerek var dedim. Oyuncaklar, materyaller az geldi gözüme, sevmedim. Sınıftan başka alan yok, aktivite sınıfı yok, sıkılır çocuk burda bütün gün diye kendimi yedim. Sonuç olarak eve yakın okulu listemden eledim. Eleyince biraz da olsa rahatladım ama.

İlk gittiğimiz okul birçok özelliğiyle çok içime sindi aslında. Özellikle dünkünü gördükten sonra. Tek dezavantajı bahçesinin çok işlevsel olmaması. Ama tavşanları bile var. Bahçe konusunu çok takmayayım diyorum bir yandan. Evimizin önü yeşillik zaten, ayrıca Defne bütün yaz köyde bahçenin en doğal halini dibine kadar yaşıyor.

Bale, dans, satranç vs. bunlar da benim olmazsa olmazlarım değil. İstediğim sadece Defne'nin rahat ve mutlu olabileceği bir ortam. Bunu da yaşamadan göremeyeceğiz. Ama önemli gördüğüm başka şeyler var.

Okulun mutfağı. Yemekler orada mı pişiyor? Neler pişiyor?

Tuvaletleri. Linkteki okulun tuvaletleri çok sevimliydi ve çok temiz.

Öğretmene yarımcı olan bir bayan var mı? 15 çocukla aynı anda tek başına ilgilenmek bana zor görünüyor. Birinin çişi gelse diğerleri yalnız mı kalacak diye düşünüyorum.

Çocuklar sadece sınıfta mı tıkılacaklar? Farklı aktiviteler için farklı mekanlar var mı? Bütün gün sınıfta sıkılırlar yahu:) 4 yaşında bile değiller.

Okul dışı aktiviteler var mı? Gezmece, görmece...

Pedagog konusu var bir de. Haftada bir geliyormuş. haftada bir 50-60 çocuğu tanımak için yeterli bir süre değil tabi. O nedenle bu pedagog işinden çok fazla beklentim yok. Ama ihtiyaç halinde, araştırıp soruşturmaya gerek kalmadan görüşüp danışabileceğim birinin olduğunu bilmek güzel yine de.

İnternetsever bir anne olarak güncellenen, aktiviteleri, yemek listelerini görebileceğim bir internet sitesi olması da benim için bir artı.

Kurum müdüresinin işin içinden gelen, konuya hakim, eğitimci, daha önemlisi okul öncesi öğretmeni olmasını da avantaj olarak görüyorum.

Bunlar bile bir okulu iyi yapmaya yetmez tabi. Dediğim gibi yaşayıp göreceğiz. Ruhum kaldırırsa bir okul daha görmeyi düşünüyorum ama çok zor geliyor yalan değil. Her seferinde stres yaşıyorum. Böyle herşey bir anda olup bitiverse, eylül gelse, bir ay geçse, Defne alışmış olsa...

Fotoğraflar Kardelen Kooperatifinde. Burcu DEMİREL'den